Henrique Nogueira de Almeida szybko zrozumiał, że ani bogactwo, ani tytuły nie uśmierzają bólu straty. Trzy lata temu życie okrutnie odebrało mu Helenę, jego ukochaną żonę, i dziecko, które nosili w sobie. Od tamtej pory baron Diamantina przechadzał się po swoich salonach niczym duch, słuchając pochwał, które nigdy nie rozgrzewały jego serca, uczestnicząc w kolacjach, na których uśmiechy były uprzejme, ale brakowało śmiechu.
Nacisk rodziny był nieustępliwy: „Potrzebujesz żony. Potrzebujesz spadkobierców. Ludzie gadają”. Ale Henrique nie ufał już słowu „miłość”. Każde zaaranżowane małżeństwo było takie samo: młode kobiety wypolerowane jak porcelana, zaniepokojeni ojcowie wymieniający ziemie i bydło. Pragnęli go… ale nie jego. Pragnęli jego tytułu.
Pewnego marcowego poranka, gdy słońce złociło góry Minas Gerais, Henrique podjął odważną decyzję. Przebrany za prostego robotnika, bez pierścieni, powozów i służby, wyruszył, by zobaczyć świat poza swoim tytułem. Jego pierwszym przystankiem była posiadłość Silva niedaleko Diamantiny. Z daleka dom wydawał się porządny, z kamiennymi murami i zadbanym ogrodem. Ale krzyk rozwiał iluzję:
„Wszystko, co zrobiłaś źle, Clarice! Wszystko!”
Elegancka, lecz surowa kobieta upominała młodą kobietę klęczącą w błocie. Henrique, myśląc, że to służąca, ze zdumieniem uświadomił sobie, że to córka, traktowana przez własną matkę jak nic. Zapłonęły w nim gniew i współczucie.
Podszedł pokornie, przedstawiając się jako „João”, szukając jedynie jedzenia i schronienia. Clarice, wyczerpana, lecz odważna, potajemnie nakarmiła go pełnym posiłkiem, okazując cichą i pełną mocy życzliwość. Henrique obserwował, jak niestrudzenie pracuje: nosi wiadra, zamiata, dogląda koni, podczas gdy jej rozpieszczone siostry śmiały się na werandzie. Jej poświęcenie nie szukało pochwał, lecz wynikało z poczucia obowiązku i cichej siły.
Dzięki krótkim, delikatnym rozmowom Henrique poznał jej historię: nie była córką jego ojca. Zrodzona z dawnej miłości matki, porzucona i nazywana „bękartem”, Clarice dorastała w świecie, który nią gardził. Mimo to pozostała łagodna, cierpliwa i dostojna: wyjątkowa osoba, która przetrwała okrucieństwo, nie stając się okrutna.
Wkrótce Henrique odkrył długi majątku i zaproponował okrutne rozwiązanie: zaoferowanie jednej z córek jako zapłaty. Pewnej nocy, gdy don Constantino przybył po nią, Clarice uciekła do stodoły, jedynego miejsca, w którym czuła się naprawdę bezpiecznie. Henrique ukrył ją za sianem i ujawnił swoją tożsamość:
„Nie jestem João. Jestem Henrique Nogueira de Almeida, baronem Diamantiny”.
Clarice zadrżała, nie z powodu jego tytułu, ale dlatego, że jej dobroć i odwaga zostały docenione. Henrique oferował ochronę, szacunek i wybór:
