CZĘŚĆ 2
Zegar wybił 2:00 w nocy, gdy Carmen dotarła do tylnych drzwi hotelu. Deszcz bezlitośnie lał po ulicach stolicy. Doña Rosa czekała na nią w cieniu, trzymając pęk kluczy. Kilka godzin wcześniej, w odległej kawiarni, staruszka dała jej pamiętnik Valerii, znaleziony przypadkiem w pralni wśród starych prześcieradeł. Strony szczegółowo opisywały koszmar, jakiego doświadczyła zmarła żona w ciągu ostatnich dwóch miesięcy życia. Valeria odkryła, że Paola sfałszowała polisę ubezpieczeniową na milion dolarów ze złowieszczą klauzulą: jeśli Valeria umrze, a Alejandro ponownie się ożeni, nowa żona odziedziczy 50 procent imperium. Ostatni wpis w pamiętniku był rozdzierający: „Codziennie, po tym jak Paola przyniesie mi herbatę, kręci mi się w głowie. Jeśli coś mi się stanie, zajrzyj do sejfu w biurze. Tam schowałam prawdziwy dowód. Ale, trzymaj się od niej z daleka”.
Teraz Paola robiła to samo z trójką niemowląt, podając im syrop uspokajający dostępny bez recepty w coraz większych dawkach, powoli wywołując u nich chorobę, tak że Alejandro, zdesperowany i bezużyteczny jako ojciec, stał się od niej ślepo zależny i w końcu się oświadczył.
„Kamery na tym korytarzu są wyłączone na 15 minut” – szepnęła Doña Rosa, prowadząc Carmen po schodach dla służby. „Musisz wejść do apartamentu, schować się w gabinecie i znaleźć ten dowód. Ja zostanę i będę czuwać”.
Drżąc nogami, Carmen wślizgnęła się do ogromnego apartamentu prezydenckiego. Usłyszała stłumione skomlenie trójki niemowląt w sąsiednim pokoju. Wślizgnęła się do gabinetu i skuliła za ciężką, ciemną, skórzaną sofą. Nagle drzwi apartamentu się otworzyły. Carmen jęknęła. To były Paola i Leticia, prywatna pielęgniarka dzieci.
„Czy podałaś im dzisiejszą dawkę?” — zapytała Paola, a jej głos przeciął ciszę niczym nóż.
—Tak, proszę pani — odpowiedziała Leticia drżącym głosem. — Ale one nie przestaną płakać. Cierpią.
—Więc daj im jeszcze dwie dawki. Zwiększ dawkę. Muszę mieć Alejandro wyczerpanego, ale nie chcę, żeby zmrużył oczy i wątpił w moje metody.
—Nie mogę tego zrobić! — szlochała pielęgniarka. — Dawka jest już na granicy! Jeśli podam im jeszcze jedną kroplę, mogą mieć zatrzymanie oddechu. To tylko troje dzieci.
—Zrób, co mówię, albo przysięgam, że policja dowie się, że to ty wstrzyknąłeś Valerii „niewłaściwy lek”. Byłeś moim wspólnikiem. Jeśli pójdę na dno, zgnijesz ze mną w więzieniu przez 20 lat.
⏬ Ciąg dalszy na następnej stronie ⏬
