Za sofą Carmen nagrywała wszystko swoim starym telefonem komórkowym. Jej dłonie były mokre od potu. Właśnie nagrała audiobooka zeznającego o morderstwie.
Cisza zawisła w pokoju, aż Leticia odpowiedziała zrezygnowanym szeptem: „Tak, proszę pani”. Paola wyszła z apartamentu, zostawiając pielęgniarkę płaczącą bez opamiętania przed łóżeczkami.
Carmen wiedziała, że nadszedł moment ucieczki, ale zanim zdążyła się ruszyć, drzwi ponownie się otworzyły. Tym razem rozległy się ciężkie, znużone kroki. To był Alejandro. Odwołał swoją trzydniową podróż służbową, bo ból go dusił. Zobaczył płaczącą pielęgniarkę i trójkę swoich dzieci wijących się z bólu. Alejandro padł na kolana przed łóżeczkami, zakrywając twarz i płacząc z bólu.
„Jestem do niczego” – mruknął Alejandro, szlochając. Moja żona nie żyje, moje dzieci cierpią, a jedyną osobę, która dała im pięć minut spokoju, tę biedną kelnerkę, wyrzuciłem na ulicę, bo powiedzieli mi, że jest złodziejką. Jestem tchórzem, który pozwala Paoli decydować o wszystkim.
W tym momencie Carmen podjęła najbardziej ryzykowną decyzję w swoim życiu. Wstała z kryjówki za sofą i powoli ruszyła w stronę światła.
„Nie jestem złodziejką, panie Garza” – powiedziała Carmen. Jej głos mocno rozbrzmiał w ogromnym pomieszczeniu. „A pan nie jest tchórzem, ale jest pan ślepy”.
Alejandro odskoczył, blady jak ściana. Leticia stłumiła krzyk.
„Co pan tu robi?” – wyjąkał milioner. „Jak pan tu wszedł?”
„Przyszedłem uratować pańskie dzieci” – odpowiedziała Carmen, wyciągając telefon. „Paola zabiła pańską żonę, a teraz zatruwa pańskie niemowlęta. Posłuchajcie”.
Carmen odtworzyła nagranie. Głos Paoli wypełnił pokój – czysty, okrutny i bezlitosny. Żądała przedawkowania, przyznawała się do morderstwa Valerii i szantażowała pielęgniarkę. Alejandro słuchał każdego słowa z szeroko otwartymi oczami. Krew odpłynęła mu z twarzy. Spojrzał na Leticię, która upadła na kolana, błagając o wybaczenie i ze łzami w oczach wyznając, że Paola groziła jej, że sfałszuje leki poporodowe Valerii.
⏬ Ciąg dalszy na następnej stronie ⏬
