Przez drzwi wszedł Arthur Penhaligon.
Nie miał na sobie ogrodniczki. Miał na sobie szyty na miarę garnitur z Savile Row, który kosztował więcej niż samochód Marcusa. Nie szedł zgarbiony; poruszał się z przerażającą gracją drapieżnika panującego w dżungli.
„Kto wpuścił tego… ogrodnika?” wyjąkał Marcus, patrząc w stronę ochrony. „Wyprowadźcie go!”
Artur zatrzymał się dopiero, gdy znalazł się tuż za krzesłem Eleny. Położył jej dłoń na ramieniu.
„Panie Sterling” – powiedział Arthur, zniżając głos do groźnego tonu – „wydaje się pan zdezorientowany. Negocjuje pan z Helios Global od sześciu miesięcy. Czy kiedykolwiek sprawdził pan, kto jest właścicielem?”
CZĘŚĆ 3: OBJAWIENIE I KARMA
W sali konferencyjnej panowała grobowa cisza, cisza poprzedzająca wybuch nuklearny. Marcus patrzył to na Arthura, to na Elenę, a jego umysł z trudem ogarniał rzeczywistość.
„Ty?” wyszeptał Marcus, a jego twarz odpłynęła. „Ty… ty skosiłeś trawę”.
„Dbam o to, co dla mnie ważne” – poprawił go ostro Arthur. „Wspieram wzrost. I usuwam gatunki inwazyjne”.
Zamilkł.
„Jak ty”.
Arthur rzucił teczkę na wypolerowany mahoniowy stół. Przesunęła się po powierzchni i zatrzymała tuż przed Marcusem.
Nie chodziło o umowę o fuzji.
„O co chodzi?” – wyjąkał Marcus.
„To” – powiedziała Elena, wstając – „sprawozdanie z audytu księgowego”.
Nacisnął przycisk na pilocie ukrytym w dłoni. Ogromne ekrany prezentacyjne za Marcusem, przeznaczone do wyświetlania prognoz gwałtownego wzrostu na giełdzie, zaczęły migotać i zmieniać się.
Zamiast wykresów wyświetlały się na nich e-maile.
Od: Marcus Sterling
Do: Jessica Vane
Temat: Korekta księgowa za drugi kwartał
Tekst:
„Zawyżamy liczbę użytkowników o 40%. Ten idiota z Helios nie posunie się tak daleko. Bierzmy kasę i uciekajmy, zanim algorytm się zawali”.
Członkowie zarządu westchnęli.
Jessica, stojąca przy oknie, zbladła i powoli próbowała podejść do drzwi.
„Usiądź, Jessico” – rozkazała Elena.
Autorytet w jej głosie był tak kategoryczny, że Jessica zamarła.
„FBI czeka na ciebie w holu. Nigdzie nie pójdziesz”.
Marcus rzucił się po pilota.
„Wyłącz to! To mistyfikacja! To tylko zgorzkniała była żona!”
„Co z tym?” – zapytała Elena, ponownie naciskając przycisk pilota.
Na ekranie pojawił się film.
Nagranie z monitoringu.
Na nagraniu widać Marcusa w laboratorium badawczym dr Sarah Caldwell, fizycznie wyjmującego dyski twarde. Data i godzina były sprzed dwóch lat.
„Ukradliście kluczową technologię tej firmy” – powiedziała Elena, zwracając się do przerażonych członków zarządu. „Oszukaliście inwestorów. Oszukaliście swoją żonę. I próbowaliście oszukać jedynego człowieka, który mógł was kupić i sprzedać dziesięciokrotnie”.
Marco zwrócił się do Arthura, teraz zdesperowanego.
„Arthurze, panie Penhaligon, proszę. To tylko interesy. Możemy to rozwiązać. Mogę to wyjaśnić. Wycena nadal wynosi…”
„Wycena wynosi zero” – powiedział chłodno Arthur.
„Helios Global wycofuje swoją ofertę. Jednak przejmujemy dług. Co w zasadzie oznacza…”
Zatoczył ręką po sali.
„Ten budynek jest mój. I wy jesteście moi”.
Arthur zwrócił się do tablicy.
„Natychmiast rozwiązuję ten zarząd. Powołam tymczasowego prezesa, który pokieruje postępowaniem upadłościowym i karnym”.
„Kto?” zapytał skorumpowany prezes, drżąc.
Artur wskazał na córkę.
„Elena”.
Marcus zaśmiał się piskliwym, histerycznym śmiechem.
„Jej? Ona jest nikim! Jest malutka!”
Elena okrążyła stół, aż stanęła tuż przed swoim byłym mężem.
Wcale nie wyglądała na malutką.
Wyglądała monumentalnie.
„Napisałam kod, który ukradłeś, Marcusie” – powiedziała cicho. „Posprzątałam bałagan, który narobiłeś. Byłam fundamentem tego domu, kiedy ty podziwiałeś widok z balkonu”.
Podeszła bliżej.
„Myślałeś, że jestem mała, bo byłam w twoim cieniu”.
Potem pochyliła się do przodu.
„Ale zapomniałeś o fundamentalnym aspekcie ogrodnictwa”.
„Trzeba kopać w ziemi, żeby znaleźć korzenie”.
„A moje korzenie sięgają głębiej, niż mógłbyś sobie wyobrazić”.
Drzwi się otworzyły.
Agenci federalni pospieszyli na miejsce zdarzenia.
„Marcusie Ashford Sterling” – oznajmił jeden z nich – „jesteś aresztowany za oszustwo papierów wartościowych, kradzież na dużą skalę i szpiegostwo przemysłowe”.
Kiedy go skuwali, Marcus spojrzał na Elenę ze łzami w oczach. Arogancja zniknęła, zastąpiona przerażeniem człowieka, który zbliżył się do słońca na skrzydłach ze skradzionego wosku.
„Eleno, proszę” – błagał. „Pomóż mi. Byliśmy wspólnikami”.
Elena spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami.
