„Dawaj, chłopcze! Nie mamy całego wieczoru!”
Ten głos wbił mu gwóźdź w serce. Ale to właśnie on pobudził go do działania.
Luca przycisnął dłonie do znoszonych spodni i zaczął śpiewać cicho, niemal szeptem. Początkowo się jąkał, głos mu drżał. Potem, powoli, z jego gardła wydobyło się coś ciepłego i znajomego. Piosenką była melodia, którą śpiewał Marii każdego wieczoru: stara doina, której nauczyła go babcia.
Po pierwszych dźwiękach tłum ucichł. Głos chłopca był czysty, klarowny i pełen uczuć. Każde słowo wydobywało się z głębokiej rany, ale przemieniało się w światło. Radu przestał się uśmiechać. Jego przyjaciele przestali wydawać dźwięki.
Doina płynęła jak szemrzący strumień. Kobieta przy sąsiednim stoliku podniosła dłoń do ust. Starszy pan odłożył widelec. Kelner zamarł. Nawet pianista, który przygotowywał się do kolejnego utworu, stał z palcami w górze. Kiedy Luca podniósł wzrok, zobaczył ludzi ze łzami w oczach. Śpiewał, jakby to był ostatni raz, kiedy pozwolono mu użyć głosu.
