Tego wieczoru lunął ulewny deszcz, mocząc kręte drogi Maple Hollow i zamieniając je w rzeki błotnistego szkła.
Daniel Harper szczelniej otulił się płaszczem, prowadząc swojego siedmioletniego syna, Leo, do ich małego, wynajmowanego domu na obrzeżach miasta. Życie nie ułatwiało mu życia.
Odkąd dwa lata wcześniej stracił żonę, Daniel ledwo wiązał koniec z końcem, dorabiając na dwóch etatach i robiąc wszystko, co w jego mocy, by zapewnić Leo stabilne życie. Ale tego wieczoru czekało na niego coś nieoczekiwanego – coś, co po cichu odmieniło bieg jego życia.
Gdy miał już zamknąć drzwi, Daniel zobaczył dwie postacie przy bramie. Dwie nastolatki, około szesnastoletnie, stały pod migoczącą latarnią, przemoczone i drżące. Były identyczne, ewidentnie bliźniaczkami.
„Przepraszam pana” – powiedziała jedna z nich drżącym głosem.
„My… my się zgubiliśmy”. Autobus wysadził nas daleko od celu i nikt nie chce nam otworzyć drzwi. Czy moglibyśmy zatrzymać się na chwilę w ciepłym pokoju?
Daniel milczał. Nie miał wiele – ledwie wystarczającą ilość koców, ledwie wystarczające ciepło. Ale aż nazbyt dobrze rozpoznał strach w ich oczach. W końcu odsunął się na bok.
„Wejdźcie do środka” – powiedział cicho. „Możecie się osuszyć w środku”.
Dziewczyny przedstawiły się jako Emma i Lily.
