„Nie wiemy jeszcze wszystkiego. Ale są przesłanki, że ktoś w poprzednim życiu stosował jedzenie jako karę. Mógł wiedzieć… a może nie”.
Zadzwonił mój telefon: wiadomość od Javiera, że dotarł do hotelu w Madrycie. Nic nie wiedział o tym, co się stało.
Policja poradziła mi, żebym na razie nic mu nie mówiła.
Spędziliśmy noc pod obserwacją. Następnego ranka przyjechała psycholog dziecięcy i długo rozmawiała z Lucią. Nie rozumiałam wszystkiego, co mówiła, ale wystarczająco dużo, żeby poczuć dreszcz na plecach: rozmawiali o strachu, uwarunkowaniach i sekretach, które były skrywane o wiele za długo.
A potem, gdy myślałam, że usłyszałam już wszystko, psycholog wyszła z pokoju z poważną miną.
„Muszę z tobą porozmawiać. Lucia właśnie ujawniła coś jeszcze… coś, co zmienia wszystko”.
Psycholog zaprowadziła mnie do małego pokoju obok oddziału ratunkowego. Miała splecione dłonie, jakby przygotowywała się do przekazania nieuchronnie bolesnej wiadomości. „Twoja pasierbica powiedziała…” – wzięła głęboki oddech – „…to jej biologiczna matka ją karała, odmawiając jej jedzenia. Ale mówiła też coś o Javierze”.
Ścisnęło mnie w gardle.
„Co powiedziała?”
