Żal zaprowadził mnie do kuchni, gdzie niespodziewanie znalazłam ukojenie w pieczeniu ciast dla ludzi, których nigdy nie poznam. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że pewnego dnia ciasto dotrze do mnie – i że po cichu zmieni bieg mojego życia.
Kiedy miałam szesnaście lat, patrzyłam, jak cały mój świat płonie. Potem ogarnął mnie głęboki żal, który całkowicie mnie wyniszczył. W jakiś sposób ta pustka skłoniła mnie do pieczenia ciast dla pacjentów hospicjum i potrzebujących. Nie miałam wtedy pojęcia, że mój cichy akt miłości pewnego dnia powróci do mnie w najbardziej niewyobrażalny sposób.
Noc, która zmieniła wszystko, nadeszła w środku stycznia, gdy zimno było tak nieustępliwe, że miałam wrażenie, jakby okna płakały. Leżałam zwinięta w łóżku z zatyczkami w uszach, próbując zagłuszyć znajomy śmiech rodziców dochodzący z salonu.
