Po pięciu latach spędzonych z dala od domu mój syn, żołnierz, wreszcie wrócił. Gdy przekroczył próg, zobaczył mnie klęczącą na podłodze i szorującą podłogi we własnym domu, podczas gdy jego żona z teściową spokojnie siedziały na kanapie, popijając kawę i milcząco się przyglądając.

— Mamo… to ty? — zapytał cicho.

W pokoju zapadła ciężka cisza.

Matka Laury odsunęła się swobodnie na sofie i uniosła nogi, żebym jej nie przeszkadzała. Upiła łyk herbaty, jakby nic się nie stało.

— Wróciłeś wcześniej… — Laura zaśmiała się nerwowo i o mało nie upuściła szklanki. — Nie spodziewaliśmy się ciebie dzisiaj.Alex nie odpowiedział. Podszedł, uklęknął obok mnie i wziął moje dłonie w swoje. Jego palce zacisnęły się, gdy poczuł, jak bardzo stały się szorstkie i popękane.