Drzwi zatrzasnęły się z hukiem.
Alex wrócił do mnie, znów wziął mnie w ramiona i powiedział cicho:
— Teraz jestem tutaj. I nikt nigdy więcej cię nie upokorzy.
Po pięciu latach spędzonych z dala od domu mój syn, żołnierz, wreszcie wrócił. Gdy przekroczył próg, zobaczył mnie klęczącą na podłodze i szorującą podłogi we własnym domu, podczas gdy jego żona z teściową spokojnie siedziały na kanapie, popijając kawę i milcząco się przyglądając.
