Prawdopodobnie nie przetrwałbyś takiego wyroku, chyba że straciłeś już tak wiele, że prawie nic nie zostało do nadrobienia. Zanim się więc uspokoisz, poświęć chwilę na polubienie filmu i zasubskrybowanie, ale tylko jeśli naprawdę podoba Ci się to, co tu robię. A skoro już tu jesteś, powiedz mi, skąd słuchasz i która jest godzina.
Zobaczmy, ile serc jeszcze bije dziś wieczorem. A teraz zgaśmy światła, może włączmy wentylator, żeby cicho szumiał i zacznijmy wieczór. Śmieję się.
Oczywiście, że się śmieję. Chyba żartuje. Bo kto tak robi? Kto zabiera matkę, która pochowała męża sześć dni temu, na skraj miasta i każe jej odejść? Mam na sobie stare kapcie.
To właściwie kapcie mojego męża, Leo. Noszę je po domu od pogrzebu. Już na mnie nie pasują.
Nigdy na mnie nie pasowały. Ale nie mogłam nosić prawdziwych butów. Jeszcze nie.
„Mówisz poważnie?” – pytam. Mój głos jest lekki, jakbyśmy badali grunt. Jakbyśmy wciąż udawali.
Wtedy na mnie patrzy. I wtedy rozumiem. Nie mruga, nie drży.
Aby czytać dalej, kliknij (DALEJ) poniżej!
