Poklepałam ją zachęcająco po ramieniu. „Takie rzeczy często bywają tajemnicze, kochanie”.
Po czym dodałam niemal nonszalancko: „Wiesz, dobrze, że nie wypiła dużo tego szampana.
Wypiła tylko kilka łyków, zanim zemdlała”.
Krok Jessiki zachwiał się niemal niezauważalnie. „Szampan? Myślisz, że szampan to spowodował?”
„Och, jestem pewna, że to nic takiego” – powiedziałam z lekceważącym gestem.
Ale jej twarz pobladła o odcień, a ręce drżały, gdy sięgała po kawę.
Michael obserwował naszą rozmowę z jastrzębim skupieniem.
W domu nalałam sobie kieliszek prawdziwego szampana ze świeżej butelki i rozsiadłam się w gabinecie.
Czas dowiedzieć się, co dokładnie zaplanowała dla mnie moja kochająca rodzina i, co ważniejsze, co zamierzam z tym zrobić. Spędziłam noc, robiąc coś, w czym stałam się całkiem dobra przez czterdzieści pięć lat w biznesie: prowadząc badania.
Otrucie Helen nie było przypadkowe. Ktoś planował mnie zabić, prawdopodobnie licząc na to, że będzie to wyglądało na zawał serca lub udar.
Tak to bywa w wieku siedemdziesięciu lat. Ale dlaczego?
O 5:00 rano zrobiłam kawę i usiadłam przy kuchennym stole z notatnikiem, zapisując wszystko, co wiedziałam o sytuacji finansowej Michaela i Jessiki.
To nie wyglądało dobrze. Jego firma architektoniczna miała kłopoty. Jej butik z biżuterią był bardziej hobby niż dochodem.
Żyli dobrze – zbyt dobrze. Jeśli dobrze zapisałam w książeczce czekowej, to w ciągu ostatnich pięciu lat dałam im prawie 200 000 dolarów. „Prezenty” – nazwałam ich. Nigdy pożyczki.
Telefon zadzwonił o 7:30. Jessica.
„Sarah, nie mogłam spać całą noc, bo myślałam o tobie” – powiedziała głosem pełnym udawanej troski.
„Po tym, co stało się z mamą… po prostu się martwię. W ogóle nie czułaś się źle, prawda?”
Jak miło z jej strony, że sprawdziła, czy jej trucizna osiągnęła zamierzony cel.
„Wcale nie, kochanie. Czuję się dobrze. Słyszałaś coś więcej o Helen?”
„Lekarze mówią, że może dziś wyjść do domu. Podejrzewają, że zjadła coś, co jej nie pomogło. Wiesz, jak ona sobie radzi z lekami”.
Helen Peterson uporządkowała swoje tabletki jak żołnierze. „Co za ulga” – powiedziałam.
„Bałam się, że to coś z imprezy”.
„O nie” – odparła szybko Jessica. „Absolutnie nie. Lekarze jasno stwierdzili, że to nie zatrucie pokarmowe”.
Ciekawe, jak szybko chciała przerwać jakiekolwiek śledztwo.
O 9:00 zadzwonił dzwonek do drzwi. Michael z pudełkiem ciastek. „Pomyślałem, że może chcesz śniadanie” – powiedział.
Wpuściłam go i zrobiłam świeżą kawę. Poczułam dziwny smutek.
To wciąż był mój mały chłopiec. Kiedy stał się człowiekiem, który patrzył, jak jego żona próbuje zabić matkę?
„Jak ty sobie radzisz, mamo?” zapytał.
„Och, znasz mnie. Potrzeba czegoś więcej niż odrobiny ekscytacji, żeby te stare kości zadrżały”.
Uśmiechnął się, ale uśmiech nie dotarł do jego oczu. „Właśnie tego się obawiałem. Chodzi o to”, kontynuował Michael, bawiąc się ciastem duńskim, „że rozmawialiśmy z Jessicą o twojej sytuacji”.
„Mojej sytuacji?”
„Masz siedemdziesiąt lat, mamo. Mieszkasz sama w tym wielkim domu… tyle pieniędzy ze sprzedaży. Wydaje się, że to dużo jak na jedną osobę”.
Otóż to. Plan. „Doceniam twoją troskę, kochanie”, powiedziałam lekkim tonem. „Ale jak dotąd daję sobie radę”.
Michael pochylił się do przodu. „Naprawdę tak masz? To znaczy, wczorajszy wypadek z Helen… co by było, gdybyś to ty była? Co by było, gdybyś zemdlała i nikt by cię nie znalazł przez wiele godzin?” Ta bezczelność była zdumiewająca.
Użył ich nieudanej próby zabójstwa jako argumentu, dlaczego potrzebowałem ich ochrony.
„Michael, Helen zemdlała na przyjęciu z trzydziestoma świadkami. Trudno to nazwać ostrzeżeniem”.
„Słuchaj” – powiedział, wyciągając telefon i pokazując mi błyszczącą stronę internetową – „z Jessicą trochę poszperaliśmy. Sunset Manor. To tylko dwadzieścia minut od naszego domu, więc mogliśmy tam wpadać na bieżąco. To bardziej ośrodek wypoczynkowy niż dom spokojnej starości”.
Zamilkł. „Jedyny problem polega na tym, że jest lista oczekujących. Ale jeśli ktoś chciał się szybko wprowadzić, musiał zapłacić z góry pełną opłatę wstępu. To spora kwota, około 400 000”.
400 000. A kiedy już będę bezpiecznie zakwaterowany, kto będzie miał pełnomocnictwo do pozostałych 22 milionów? „Zastanowię się” – powiedziałem w końcu.
„Oczywiście” – Michael odetchnął z ulgą. „Może pójdziemy tam w przyszłym tygodniu, żeby się rozejrzeć”.
David Hartwell był moim prawnikiem od dwudziestu lat.
„Opowiedz mi wszystko” – powiedział, kiedy jego sekretarka przyniosła nam kawę.
„Problem” – powiedział, kiedy skończyłem – „w udowodnieniu zamiaru. Jessica mogłaby twierdzić, że dodała coś niewinnego. Bez testowania resztek szampana,
