Pobiegłam do domu po 24-godzinnej zmianie i zastałam moją 6-letnią córkę siedzącą na krawężniku w urodzinowej sukience, trzymającą w dłoniach zgniecioną babeczkę. Moja siostra przeniosła przyjęcie do hotelu i powiedziała ochroniarzowi, że mojej córki „nie ma na liście gości”, bo jej ubrania nie były „wystarczająco designerskie” do zdjęć. Nie krzyczałam. Po prostu zadzwoniłam do prawnika: „Natychmiast eksmitujcie lokatora mojego luksusowego apartamentu”. Tym lokatorem była moja siostra.

Rozdział 1: Ciężar Żywiciela
Zapach antyseptyku i przemysłowego wosku do podłóg wgryza się w pory, aż zapomina się, jak smakuje świeże powietrze. Wyszłam przez podwójne drzwi oddziału urazowego szpitala Chicago Memorial Hospital, a moje płuca płonęły z powodu zmęczenia, którego sen nie jest w stanie ukoić. Była szósta rano. Właśnie spędziłam dwadzieścia cztery godziny, zszywając życia zniszczone przez karambol na autostradzie i zabłąkane kule. Moje dłonie, zazwyczaj nieruchome jak kamień, drżały lekko i rytmicznie – widmowe mrowienie skalpela wciąż prześladowało moje nerwy.

Byłam dr Sarah Miller, kobietą, która ratowała życie, ale jakoś nie radziła sobie z tym, które było dla mnie najważniejsze: moim własnym.