Dziewczyna w końcu podniosła głowę. Jej twarz była posiniaczona od uderzenia, lecz w oczach płonął ogień, który uciszył szepty tłumu.
— Moja matka zmarła dwa tygodnie temu w mieszkaniu w piwnicy, trzy mile stąd — powiedziała spokojnie. — Przez szesnaście lat żyła w ukryciu, bo wmówiono jej, że rodzina zapłaciła, by wymazać ją z życia. Kazała mi obiecać… że jeśli się nie obudzi, przyprowadzę jej syna tutaj. Do jej ojca.
Bogata kobieta zbladła jak ściana, gdy dziewczyna wskazała na nią palcem.
— Moja matka nie „zniknęła”. Została porwana. I powiedziała mi, że kobieta, która zapłaciła lekarzom, by ją zabrali… stoi właśnie tam.
Chłopiec nagle schował się za spódnicą dziewczyny i zawołał:
— To ta pani! Mama miała jej zdjęcie! Mówiła, że to potwór!
Starszy mężczyzna nie krzyczał. Pochylił się tylko i ujął dłoń dziewczyny, pomagając jej oraz chłopcu wstać. Następnie spojrzał na swoją siostrę z lodowatą, nieodwołalną stanowczością.
— Pogrzeb się skończył — oznajmił. — Wracam do domu z moimi wnukami. A do zachodu słońca chcę, żebyś zniknęła z mojego życia, z mojego domu i z mojego wzroku. Resztą zajmie się policja.
Gdy słońce zaczęło chować się za drzewami, „biedna” dziewczyna i mały chłopiec opuścili cmentarz — już nie jako intruzi, lecz jako prawowici spadkobiercy imperium, które próbowało ich pogrzebać. Jedwabie i diamenty zostały w tyle, pogrążone w pyle, podczas gdy prawda w końcu odzyskała wolność.
