Część II: Duch w złocie
Cisza, która zapadła później, była cięższa niż sama trumna. Starszy mężczyzna, patriarcha imperium wartego miliardy dolarów, zachwiał się, jakby słowa dziecka uderzyły go fizycznie.
— Co masz na myśli? — wyszeptał, a jego głos brzmiał krucho, jak pękający pergamin.
Chłopiec, ocierając łzę brudnym rękawem, wskazał drżącym palcem na lśniącą, mahoniową trumnę.
— Moja mama… powiedziała, że przyszliśmy pożegnać się z babcią. Mówiła też, że kiedyś był tu jej dom.
Elegancka kobieta w okularach straciła panowanie nad sobą. Jej nienaganny wizerunek rozsypał się w jednej chwili, odsłaniając paniczną, niemal drapieżną desperację.
— Uciszcie go! To włóczęga! Oboje są oszustami, którzy przyszli żebrać! — krzyknęła, rzucając się ponownie w stronę dziewczyny.
Jednak starszy mężczyzna stanął między nimi. Nie patrzył już na kobietę — swoją własną siostrę — lecz na naszyjnik spoczywający na obojczyku dziewczyny. Był to staromodny medalion, rodzinna pamiątka, którą szesnaście lat temu sam zawiesił na szyi swojej córki, zanim powiedziano mu, że zmarła w szpitalu tej samej nocy.
— Pochowałem go razem z moją Sarah… — wykrztusił, a jego dłonie zadrżały. — Skąd go masz?
