Podczas gdy moja siostra była w szpitalu i rodziła, opiekowałam się moją siedmioletnią siostrzenicą. Tego wieczoru, podczas kolacji, zjadła kęs spaghetti – po czym nagle się zakrztusiła i go wypluła. „Kochanie, wszystko w porządku?” – zapytałam zaniepokojona. Jej oczy napełniły się łzami, gdy wyszeptała: „Przepraszam…”. Poczułam ucisk w żołądku. Złapałam kluczyki i pobiegłam z nią prosto na pogotowie. Kiedy lekarz wrócił z wynikami badań, jego wyraz twarzy natychmiast się zmienił. Jego głos był niski, ale stanowczy. „Powodem, dla którego nie może przełknąć, jest…”.

Rozdział 1: Porcelanowa laleczka

Ostry, antyseptyczny zapach wybielacza i ciche buczenie monitorów podtrzymujących życie były niemal wpisane w moje DNA. Zakończenie dwunastogodzinnej nocnej zmiany na oddziale pediatrycznym szpitala St. Mary’s w Bostonie zazwyczaj pozostawiało mnie z uczuciem wydrążonej skorupy, żyjącej jedynie na czerstwej kawie z pokoju socjalnego i adrenalinie. Moje stopy pulsowały, tępy, rytmiczny ból pulsował pod podeszwami moich praktycznych chodaków. Już obliczałam dokładną liczbę godzin, które mogę przespać, zanim będę musiała wrócić na oddział, zajmując się kruchymi płucami i rozpalonymi brwiami.