Gdy tylko wyszedł i zamknął za sobą drzwi, wymieniliśmy z Sarą zaniepokojone spojrzenia. „Herbatę” – wyszeptała. „Będzie nalegał, żebyś ją wypiła”.
„Wiem” – odpowiedziałam, czując narastającą panikę. „Musimy się stąd wydostać, w razie potrzeby przez okno”. Ale gdy planowaliśmy ucieczkę, usłyszałam coś, co mnie zmroziło: dźwięk przekręcanego klucza w zamku, zamykającego nas od zewnątrz. Richard nie tylko nas obserwował. Zwabił nas w pułapkę.
„Czy on nas zamknął?” – krzyknęła Sara, biegnąc do drzwi i na próżno próbując je otworzyć.
Paic groził, że mnie sparaliżuje, ale zmusiłam się do myślenia. Skoro Richard nas zamknął, to znaczyło, że coś podejrzewał. Wdowa, pomyślałam, idąc szybko w jej kierunku. To była nasza jedyna droga ucieczki. Spojrzałam w dół. To był spadek około piętnastu metrów w dół, do trawy. Z pewnością nie śmiertelny, ale niebezpieczny.
„Za wysoko, mamo” – powiedziała Sarah, a jej twarz wykrzywił strach.
„Wiem, cześć, ale nie mamy wyboru”. Rozejrzałam się po pokoju, a mój wzrok powędrował ku kołdrze na łóżku. „Możemy użyć jej jako prowizorycznej liny”. Szybko ją zerwałam i zaczęłam przywiązywać do ciężkiej nogi biurka. Nie byłaby wystarczająco długa, żebyśmy mogli spaść na ziemię, ale zmniejszyłaby wysokość upadku.
„Mamo” – zawołała cicho Sarah, wskazując na drzwi. „Wraca”.
Nastawiłam uszu i zdałam sobie sprawę, że ma rację. Kroki się zbliżały. „Szybko” – wyszeptałam, unosząc skrzynię i wyrzucając kołdrę przez okno. „Ty idź pierwsza”. „Zejdź jak najdalej, a potem puść”.
Sara zawahała się tylko przez sekundę, zanim stanęła przy oknie. Kroki były coraz bliżej. Usłyszeliśmy, jak klucz wsuwa się do zamka. „Idź!” – rozkazałam.
Sarah zaczęła schodzić. Z niepokojem obserwowałam, jak dociera do krawędzi zasłony, wciąż jakieś dwa metry od ziemi. „Puść, kochanie!” – poleciłam, widząc, że drzwi zaczynają się otwierać. Sarah puściła mnie i upadła na trawę, turlając się, dokładnie tak, jak jej kazałam. Szybko wstała i uniosła kciuk do góry.
Nie było już czasu. Richard przeszukiwał pokój. Bez namysłu złapałam kołdrę i wyskoczyłam przez okno, zsuwając się po materiale tak szybko, że aż zatrzeszczały mi dłonie. Kiedy dotarłam do krawędzi, usłyszałam wściekły krzyk dochodzący z pokoju. „Pomocy!” Głos Richarda, wyraźnie słyszalny z wściekłości, sprawił, że bez wahania puściłam. Niezręcznie upadłam i poczułam ostry ból w lewej kostce, ale adrenalina była tak silna, że ledwo go zauważyłam.
„Rup!” – zawołałam do Sarah. Zobaczyłam, jak Richard podąża za moim wzrokiem i wychodzi z wdowy, z twarzą wykrzywioną wściekłością.
„Schodzi po schodach” – ostrzegłam, ściskając dłoń Sarah. „Musimy się spieszyć”. Przebiegliśmy przez podwórko, potykając się w kierunku niskiego murku oddzielającego naszą posesję od bocznej ulicy. Usłyszeliśmy trzaskające drzwi i głośne głosy. Richard ostrzegł gości, zamieniając naszą ucieczkę w publiczne widowisko.
Dotarliśmy do lasu, małego rezerwatu przyrody. „Zdjęcia” – przypomniałam sobie. „Masz je jeszcze?” Skinęła głową i sięgnęła po telefon. Na zdjęciach widniała mała, nieopisana, bursztynowa butelka i kartka papieru zapisana ręką Richarda: lista godzin i zdjęć. 10:30 Przybycie gości. 11:45 Podanie herbaty. Efekty po 15-20 minutach. Wyglądałam na zdezorientowaną. Wezwanie karetki o 12:10. Za późno. To była szczegółowa chronologia moich doświadczeń.
Usłyszeliśmy dziwne głosy. Ekipa poszukiwawcza. „Wyjdźcie na zewnątrz” – nalegałam. W końcu zobaczyliśmy małą metalową furtkę. Zamkniętą. „Mamo, twoja karta dostępu” – powiedziała Sarah. Przesunęłam ją przez czytnik i modliłam się, żeby zadziałało. Zapaliło się zielone światło i brama zamknęła się z kliknięciem.
Wyszliśmy na cichą ulicę. Wzięliśmy taksówkę i poszliśmy do Crest View Mall, ruchliwego miejsca, które z pewnością przyciągało uwagę. Usiedliśmy w zacisznym kącie kawiarni. Sięgnęłam po telefon i zobaczyłam dziesiątki nieodebranych połączeń i wiadomości od Richarda. Ostatnia wiadomość brzmiała: Pomocy, proszę, wróć do domu. Bardzo się martwię. Jeśli chodzi o naszą wczorajszą kłótnię, możemy porozmawiać. Nie rób nic pochopnego. Kocham cię. Nieszczerość tych słów wywołała nową falę żalu. Był zajęty układaniem swojej historii.
Nadeszła kolejna wiadomość: Zadzwoniłam na policję. Szukają cię. Proszę, pomocy, pomyśl o Sarze. Krew mnie zalewa. Zadzwonił na policję, ale jako współwinny mąż emocjonalnie niestabilnej kobiety.
Zadzwoniłam do mojej koleżanki ze studiów, Franceski Navaro, adwokatki od spraw karnych. Wyjaśniłam wszystko. „Zostań tam” – poleciła. „Już po ciebie przyjdę. Będę za trzydzieści minut.”
