Podczas mojej ceremonii awansu, moja teściowa celowo podstawiła mi nogę, gdy wchodziłem na scenę w galowym mundurze. Byłem w szóstym miesiącu ciąży i dumnym sierżantem sztabowym. Kiedy z trudem wstawałem, wyszeptała na tyle głośno, by usłyszał to cały pierwszy rząd: „Czarna dziewczyna w mundurze to dla mnie wciąż tylko pokojówka. Stracisz to dziecko, a mój syn znajdzie prawdziwą żonę”. Czterogwiazdkowy generał stojący na scenie zamarł. Nie czekał na żandarmerię. Zszedł z niej, spojrzał jej w oczy i ryknął: „Właśnie napadłaś na żołnierza piechoty morskiej Stanów Zjednoczonych i funkcjonariusza federalnego”. Zwracając się do mnie, powiedział: „Sierżancie sztabowy, daj mi słowo, a ona nigdy więcej nie ujrzy światła dziennego”. Otarłem kurz z munduru i powiedziałem: „Generale, niech prawo ją złamie… Już ją wykreśliłem z testamentu”.

Sztywny, wysoki kołnierz bluzki wbijał mi się w szyję, znajomy, uziemiający ucisk. Stałam przed dużym lustrem w sali inscenizacyjnej, moje dłonie poruszały się z wprawą i rytmiczną precyzją po mosiężnych guzikach mojego granatowego munduru. Materiał był nieskazitelny, a zagniecenia tak ostre, że aż krwawiły. Byłam w dwudziestym szóstym tygodniu ciąży, a subtelne wygięcie mojego brzucha pod skrojoną wełną stanowiło ciężkie, piękne przypomnienie mojej podwójnej egzystencji. Byłam obrończynią narodu i dawczynią życia. Mocne kopnięcie uderzyło mnie w żebra. Przyłożyłam dłoń do tego miejsca, biorąc powolny, uspokajający oddech, który pachniał lekko pastą do mosiądzu i krochmaloną bawełną.

Byliśmy w Bazie Korpusu Piechoty Morskiej Quantico w Wirginii, w samym sercu tradycji wojskowej. Za tymi murami, pod ogromnymi, sklepionymi sufitami głównej sali, zbierali się wysocy rangą oficerowie i dygnitarze. Byli tu dla mnie. Dziś miałam zostać odznaczona tytułem sierżanta sztabowego.