Dobrze pamiętałam tamten wieczór — wydawała się taka szczera, łzy spływały jej po policzkach, gdy przytulała babcię. Teraz zastanawiałam się, czy te łzy były prawdziwe, czy tylko udawane.
Ostatni list babci zaparł mi dech w piersiach:
„Victoria,
Dokonałaś swoich wyborów. Ja dokonałam swoich. Wszystko, co posiadam, trafia do Emerald — jedynej osoby, która okazała mi prawdziwą miłość, a nie traktowała mnie jak osobistego banku. Możesz myśleć, że ci się upiekło, ale zapewniam cię, że tak nie jest. Prawda zawsze wychodzi na jaw.
Pamiętasz, jak kiedy Emerald była mała, oskarżyłaś mnie o faworyzowanie jej? Powiedziałaś, że kocham ją bardziej niż ciebie. Prawda jest taka, że kochałam was obie w inny, ale równie wielki sposób. Różnica polegała na tym, że ona kochała mnie bezwarunkowo, nie oczekując niczego w zamian.
Nadal cię kocham. Zawsze będę cię kochać. Ale nie mogę ci ufać.
Mamo”
Ręce mi drżały, gdy rozkładałam ostatni list. Ten list był od mojej mamy do babci, datowany zaledwie dwa dni temu, po śmierci babci. Pismo składało się z ostrych, gniewnych pociągnięć po stronie:
„Mamo,
Dobrze. Wygrałaś. Przyznaję. Wzięłam pieniądze. Potrzebowałam ich. Nigdy nie rozumiałaś, jak to jest dostać tego kopa, tę żądzę. Ale wiesz co? Twój sprytny plan nie działa. Emerald mnie uwielbia. Daje mi wszystko, o co proszę. Włącznie z dziedzictwem. Bo mnie kocha. Więc ostatecznie i tak wygrywam.
Może teraz przestaniesz próbować kontrolować wszystkich zza grobu. Żegnaj.
Wiktorio”
Tej nocy nie mogłam spać. Włóczyłam się po mieszkaniu i przeżywałam wspomnienia, które teraz wydawały się zniekształcone, które ułożyły się na nowo pod tą nową, brutalną prawdą.
Prezenty świąteczne, które zawsze wydawały się takie ekstrawaganckie. Chwile, kiedy mama prosiła mnie, żebym „pożyczyła” kartę kredytową na wypadek nagłej potrzeby. Pozornie niewinne rozmowy o pieniądzach babci, przedstawione jako troska zaniepokojonej córki.
