Miles powoli wypuścił powietrze.
„Z tego, co widzę… więzienie. Sfałszowane dowody, sabotaż regulacyjny… może nawet gorzej. Dostałem wyłączność. Jeśli nie uda mi się zmusić cię do podpisania dokumentów rozwodowych i trzymania się z daleka, planują cię zniszczyć. Sprzedała obrączkę sześć miesięcy temu. Naszyjnik też. Wygląda na to, że płaciła im, żeby cię trzymać z daleka.”
Grant wpatrywał się w marmurową ścianę, nic nie widząc.
Miles odezwał się ponownie, łagodniejszym tonem. „Grant… ona cię nie zdradziła. Przyjęła cios za ciebie.”
Przez chwilę Grant słyszał tylko dźwięki dochodzące z restauracji na końcu korytarza: brzęk kieliszków, śmiech, sztuczny blask codzienności.
Potem przeszłość powróciła falą.
Sposób, w jaki unikała jego wzroku, kiedy kłamała.
Drżenie w jej głosie.
Jej ręce trzęsły się, nie z poczucia winy, ale ze strachu.
Uciekł.
Wpadł do kuchni, otworzył tylne drzwi i pobiegł w stronę alejki.
Eleno!
Wciąż opierała się o ścianę, tam gdzie ją zostawił, ale jedno kolano ugięło się pod nią. Trzymała się za brzuch, a pot lśnił na jej czole pomimo nocnego chłodu.
Kiedy do niej dotarł, powoli zsuwała się po ceglanej podłodze.
„Hej, spójrz na mnie”.
Z trudem otworzyła oczy.
„Moja głowa” – wyszeptała. „Nie mogę… Nie widzę wyraźnie”.
Ogarnęła go lodowata panika.
Wypłynęło wspomnienie: coś z broszury prenatalnej, którą czytali razem, śmiejąc się z przyszłości.
Silny ból głowy.
Obrzęk.
Zaburzenia widzenia.
Niebezpieczeństwo.
Uklęknął przed nią. „Jak długo to trwa?”
„Nieważne”.
Eleno!
Słabo próbowała go odepchnąć. „Dokończ swoją umowę”.
Wpatrywał się w nią z niedowierzaniem. Potem wyciągnął telefon i zadzwonił pod numer 911.
Kobieta w ósmym miesiącu ciąży. Silny ból głowy, problemy ze wzrokiem i obrzęk. Możliwy nagły przypadek medyczny. Znajdujemy się za Sterling Room na West 57th Street.
Złapała go za ramię. „Jeśli Victor i Mason się dowiedzą…”
„Przestań” – powiedział łamiącym się głosem. „Nie będziesz już z tym sam”.
Gdy w nocy wyły syreny, Grant nie przejmował się, czy umowa dojdzie do skutku, czy inwestorzy zostaną, czy umowa z restauracją się nie powiedzie.
Liczyła się tylko Elena drżąca w jego ramionach i przerażająca świadomość, że podczas gdy on przez miesiące jej nienawidził, ona głodowała, pracowała, kłamała i poświęciła wszystko, by go chronić.
A teraz ona i dziecko mogą za to umrzeć.
Część 2
Na oddziale ratunkowym panował kontrolowany chaos w ostrym świetle jarzeniówek.
W chwili, gdy Elena wpadła do szpitala, bicie serca Granta stało się nieustannym szumem w jej uszach. Pielęgniarki zmierzyły mu ciśnienie i natychmiast zaczęły udzielać mu szybkich instrukcji. Lekarz w granatowym fartuchu pochylił się nad noszami.
„Który tydzień?”
„Trzydziesty czwarty tydzień” – wyszeptała Elena.
Lekarz zmarszczył brwi. „A ćwiczyłaś nogi?”
Elena zamknęła oczy.
Grant odpowiedział zamiast tego: „Tak”.
Wyraz twarzy lekarza stwardniał. „Jej ciśnienie jest niebezpiecznie wysokie. To może być ciężki stan przedrzucawkowy. Przenosimy ją”.
Szybko zabrano ją na salę operacyjną.
Grant szedł za nią, aż pielęgniarka zablokowała mu drogę czerwoną linią namalowaną na podłodze.
„Tylko dla rodziny”.
Wpatrywał się w nią.
Rodzina.
To słowo wydawało się kruche po tym wszystkim, co się wydarzyło.
Elena słabo odwróciła głowę na noszach.
„Grant”.
Tylko jego imię: milczący, przestraszony, wciąż mu ufający.
„Jestem tutaj” – powiedział.
Pielęgniarka zawahała się przez chwilę, a potem podała mu teczkę. „Jeśli jesteś ojcem, podpisz”.
Jego ręka drżała.
Kilka godzin wcześniej to pytanie mogło brzmieć jak oskarżenie.
Teraz czuł, że to szansa, na którą nie zasługiwał, ale na którą będzie musiał pracować do końca życia.
Podpisał.
Zniknęli za drzwiami sali operacyjnej.
Grant stał sam w poczekalni sali operacyjnej, ubrany w garnitur, który kosztował więcej niż czynsz większości ludzi, i czuł się kompletnie bezsilny.
Przechodząca obok pielęgniarka spojrzała na niego surowo. „Ósmy miesiąc ciąży, niedożywiony, wyczerpany, pracuje na ciągłe zmiany. Gdzie pan był?”
Prawda uderzyła go jak policzek.
„Wierzę w kłamstwa” – powiedział cicho.
Później
Miles zadzwonił ponownie.
Grant poszedł na koniec korytarza, żeby odebrać.
„Opowiedz mi wszystko”.
„Mam ogólny zarys” – powiedział Miles. „Victor i Mason zacieśnili swój związek po rozwodzie. Za każdym razem, gdy im płaciła, żądali więcej. Przelewów, zaliczek, gróźb”.
„Groźb pod moim adresem?”
