W tym właśnie tkwiła sedno sprawy: nie wiedział nawet, co podpisałam. Polegał na swojej arogancji. Na tym, że założyłam, że mój strach był instynktowny.
W biurze Lucíi w Trianie panował kurz papierkowej roboty i panował profesjonalny spokój. Zamknęła drzwi i przełączyła telefon na tryb samolotowy.
„Wyjaśnię, dlaczego jego prawnik krzyczy” – powiedziała.
Spojrzałam na nią, ale nie pytałam o powód. Już go trochę podejrzewałam. Potrzebowałam tylko potwierdzenia, żeby znów poczuć się pewnie.
„Wczoraj wieczorem Dario przedstawił ci umowę rozwodową, która zawierała pułapkę” – kontynuowała. „Zaproponował zakończenie konfliktu, jeśli zrezygnujesz z korzystania z apartamentu. Ale ta umowa odnosi się do starszego dokumentu… tego, który podpisał miesiąc temu, nie czytając go uważnie”.
Lucía położyła kopię na biurku. Była to poufna umowa spisana drobnym drukiem, podpisana przez nas oboje i poświadczona notarialnie.
„Pamiętasz, jak zasugerowałam, żebyśmy wprowadzili „środek ochrony aktywów” na wypadek, gdyby próbował je przenieść?” – zapytała.
Skinęłam głową. Byłam wtedy kompletnie wyczerpana i podpisałam to, o co prosiła, ufając jak człowiek, który myśli: „Nigdy tego nie będę potrzebować”.
„No cóż, potrzebowaliśmy” – powiedziała. „Umowa stanowi, że jeśli Dario spróbuje przejąć twoją w pełni nabytą nieruchomość lub zmusi cię do jej oddania pod presją finansową, automatycznie obowiązuje klauzula o odszkodowaniu: traci on wszelkie prawa do penthouse'u, jego wyposażenia i połowę wspólnego konta. Zobowiązuje się również zapłacić karę na pokrycie kosztów sądowych i odszkodowań”.
Czytaj dalej na następnej stronie
