Siedziałam nieruchomo. Kawa miała metaliczny posmak.
„A wczoraj wieczorem…?”
Lucia uśmiechnęła się bez ciepła.
„Kiedy powiedział wczoraj wieczorem: »Podpisz, albo będę to ciągnąć latami«, a ty podpisałeś, dałeś nam dokładnie to, czego potrzebowaliśmy: dowód przymusu i zgodę na jego warunki. Jego dokument stwierdza, że zapłaciłeś za penthouse. Podpisał go. Ta klauzula zadziałała jak gilotyna”.
Wzięłam głęboki oddech. Nie czułam triumfu. Poczułam ulgę.
„Dlatego jego prawnik krzyknął?”
„Bo jego prawnik zdał sobie sprawę, że Dario właśnie przypieczętował swój upadek prawny” – odpowiedziała Lucía. „Nie tylko traci dom. Traci do niego wszelkie prawa. A jeśli spróbuje to podważyć, mamy doniesienia prasowe, nagrania audio i twoje oświadczenie z wczoraj. Jest jeszcze jeden szczegół: prywatna winda i wspólnota mieszkaniowa”.
Lucía otworzyła kolejny folder: paragony, akty własności, faktury.
„Wszystko jest na twoje nazwisko. Nawet umowa serwisowa. Dario nie może nawet legalnie zażądać wymiany klucza bez twojej zgody”.
Przemknął mi przez myśl moment, w którym położyłam klucze na blacie. To nie była kapitulacja. To był spektakl.
„Co on zrobi?” – zapytałam.
Czytaj dalej na następnej stronie
