Lucía wzruszyła ramionami.
„Tak właśnie robią narcyzi, kiedy przegrywają: krzyczą, grożą, zmyślają. Ale dzisiaj złożymy wniosek o zabezpieczenie, żeby nie mógł cię nękać. I poinformujemy wspólnotę mieszkaniową, że jesteś jedynym właścicielem z prawem dostępu”.
Jakby wszechświat chciał to potwierdzić, mój telefon znów zawibrował – kolejny nieznany numer. Odebrałam tylko dlatego, że Lucía siedziała obok mnie.
„Jestem prawniczką Dario. Musimy pilnie porozmawiać. Doszło do nieporozumienia”.
Lucía zaśmiała się sucho.
„To nie nieporozumienie. To konsekwencje”.
Wyszłyśmy z jej biura z jasnym planem: złożyć formalny pozew, zażądać przekazania jej apartamentu i uzyskać nakaz sądowy przeciwko Dario za każdą próbę jego sprzedaży lub wynajęcia. Tymczasem Dario wciąż dzwonił.
Około południa ktoś przysłał mi zdjęcie: Dario stał przy wejściu do apartamentu, kłócąc się z concierge'em. Twarz miał czerwoną, szczękę napiętą. Concierge wskazywał na tabliczkę: „Wstęp wzbroniony z rozkazu właściciela”.
Spojrzałem na zdjęcie i po raz pierwszy poczułem coś w rodzaju sprawiedliwości – nie satysfakcję z upokorzenia go, ale ulgę, że nie może już używać mojego domu jako broni.
Tego popołudnia Lucía powiedziała mi coś, co utkwiło mi w pamięci:
„Myślał, że cię złamał. Ale ty tylko czekałeś na odpowiedni moment, żeby odpuścić”.
Próba odzyskania kontroli przez Dario była tak przewidywalna, że aż żałosna. Z innego numeru napisał SMS-a: „Załatwimy to. Oddam ci klucze i koniec”. Jakby klucze należały do niego. Jakby „rozwiązanie problemu” oznaczało powrót do gry.
Lucía zajęła się wszystkim. Nie wróciłbym do penthouse'u sam. W dniu przekazania przybyliśmy z notariuszem, ślusarzem i zarządcą budynku. To nie było straszenie, a czysta ostrożność. W Sewilli nowe budynki mają kamery, konsjerżów i wścibskich sąsiadów. Tym razem wszystko zadziałało na moją korzyść.
Kiedy dotarliśmy, Dario stał na klatce schodowej w drogiej bluzie i wyglądał, jakby się zdrzemnął. Obok niego stał starszy mężczyzna w garniturze – jego prawnik, Alonso Rivas – blady i wściekły.
„Maro, to jest znęcanie się” – zaczął Alonso. „Podpisałeś…”
Lucía przerwała mu i wyciągnęła otwartą teczkę.
„Doskonale wiesz, co podpisał twój klient” – powiedziała. „I wiesz, że podpisał to pod przymusem. Mamy nagrania audio, wiadomości i zeznania świadków. Jeśli będziesz nalegać, wniesiemy oskarżenie o groźby i wymuszenie”.
Dario roześmiał się, ale zabrzmiało to pusto.
„Przymus? Mówiłem jej tylko prawdę” – warknął. „Jest słaba. Podpisała, bo chciała”.
Poczułem potrzebę kłótni. Wyjaśnienia się. Ale przypomniałem sobie, co powiedziała mi Lucía: W konflikcie z kimś takim jak ona każde słowo jest jak dolewanie oliwy do ognia.
Notariusz poprosił o dowód tożsamości. Ślusarz czekał. Urzędnik wpatrywał się w podłogę.
Dario podszedł za blisko.
„Jeśli mi to odbierzesz, przysięgam, że pożałujesz” – wyszeptał.
Lucía stanęła między nami.
„Ani słowa więcej” – powiedziała stalowym głosem.
Alonso chwycił Dario za ramię.
Czytaj dalej na następnej stronie
