Podróżowałem z moim rodzeństwem – Melem i Gui, tymi najmłodszymi. We troje wyszliśmy z lotniska z walizkami w dłoniach i uśmiechami pełnymi entuzjazmu. Wierzyliśmy, że mama będzie zaskoczona – że będzie silniejsza, spokojniejsza, a może nawet szczęśliwsza. Śmialiśmy się, nie mając w sercach najmniejszych wątpliwości.
Nigdy nie zapomnę upału tamtego dnia. To tak, jakby niebo chciało mi przypomnieć, jak długo byłem nieobecny. Trzy lata, pięć lat, tysiące wideorozmów i tysiące przesłanych dolarów – a jednak wierzyłem, że to wystarczy, by móc uznać się za dobrego syna.
Nazywam się Rafael; mam trzydzieści pięć lat i jestem inżynierem w Dubaju. Przywykłem do pustyni, do stali, do precyzyjnych harmonogramów i do zimnych, twardych liczb. Lecz nic – absolutnie nic – nie mogło mnie przygotować na tamten dzień.
Przez pięć lat wysyłaliśmy jej pieniądze niemal każdego miesiąca. Ja przesyłałem około ośmiu tysięcy reali. Mel wysyłał od pięciu do dziesięciu tysięcy. Gui robił to samo – zawsze, bez wyjątku. Premie, dodatki – wszystko, co tylko mogliśmy wygospodarować. W mojej wyobraźni mama żyła wygodnie, w przyzwoitym domu, mając pod dostatkiem jedzenia i nie martwiąc się o nic na świecie. Właśnie w to wierzyłem.
