Pracownik socjalny wstał.
—Ja… Muszę to zgłosić…
—Ona to zrobi — odpowiedziała Méndez. — Ale najpierw potrzebuję całej dokumentacji opieki nad nieletnią, opinii psychologicznych i wszystkich zapisów wizyt cioci Klary. Wszystko. W moim gabinecie. W ciągu dziesięciu minut.
Kobieta zbladła i wyszła bez protestu.
Ramira nadal mocno tuliła córkę, jakby ktoś znów miał ją jej porwać.
Méndez pochylił się lekko do przodu, na tyle, by znaleźć się na wysokości oczu Salomé.
—Czy rozpoznałabyś tego mężczyznę na zdjęciu?
Dziewczyna bez wahania skinęła głową.
—Tak.
—Dobrze.
Spojrzał na Ramirę.
Przez pięć lat, za każdym razem, gdy widziała go przechodzącego przez oddział, czuła tę samą mieszankę nienawiści i rezygnacji. Był twarzą końca. Człowiekiem, który podpisywał harmonogramy, protokoły i przysięgi milczenia. Ale teraz, w tym ciasnym pomieszczeniu cuchnącym żelazem i środkami dezynfekującymi, Méndez nie wyglądał na kata. Wyglądał jak zmęczony starzec, który właśnie uświadomił sobie, że mógł doprowadzić niewinną kobietę do śmierci.
„Pani Fuentes” – powiedział w końcu. „Potrzebuję dokładnie tego, co powiedziała mi pani w swoim pierwszym oświadczeniu, bez pomijania niczego, nawet jeśli uważa pani, że to już nie ma znaczenia”.
Ramira spojrzała na niego, jakby po latach okładania się pięściami, ktoś w końcu zobaczył otwarte drzwi.
„Czy teraz mnie pani posłucha?”
Chwileczkę mu zajęło, zanim odpowiedział.
„Tak”.
I po raz pierwszy zabrzmiało to tak, jakby sprawiało mu ból.
Następne godziny odmieniły losy wszystkich.
Méndez wznowił sprawę od środka, wykorzystując resztki władzy i presję wynikającą z tymczasowego zawieszenia postępowania. Nakazał sporządzenie kompletnego materiału dowodowego – nie tylko streszczenia akt sprawy, ale wszystkiego: oryginalnych zeznań, opinii biegłych, przesłuchań, odrzuconych nazwisk, raportów psychologicznych i nagrań z miejsca zbrodni.
Znalazł coś, czego nikt nie chciał zobaczyć.
Czytaj dalej na następnej stronie
