Wszyscy w sali konferencyjnej zamilkli, gdy Ethan Kade, miliarder i prezes KadeTech, odchylił się w skórzanym fotelu, uśmiechnął się i powiedział: „Poślubię pierwszą dziewczynę, która przekroczy te drzwi”. Słowa zawisły w powietrzu jak wyzwanie, wyzwanie, a może – tylko być może – wyznanie skrywane pod maską arogancji.
REKLAMA
Mężczyźni i kobiety wokół stołu konferencyjnego wpatrywali się w niego, niepewni, czy żartuje. W końcu Ethan Kade nie słynął z sentymentalizmu. Znany był ze swoich liczb, bezwzględnych przejęć i bycia najmłodszym nowojorskim miliarderem technologicznym. Miłość, romans, a nawet związki zdawały się nie mieć znaczenia w jego lśniącym, tytanowym życiu.
Ale teraz to powiedział. I nikt nie odważył się śmiać.
REKLAMA
Ethan nienawidził ślubów. Właśnie wrócił z absurdalnie wystawnej ceremonii swojego młodszego brata w Toskanii, gdzie miłość była nagrodą, a goście wznosili toast „za wieczność”, jakby to była marka szampana.
Nienawidził tego, jak wszyscy gapili się na niego i pytali, kiedy nadejdzie jego kolej, jakby małżeństwo było rytuałem przejścia, w którym uczestniczył zbyt długo. Jakby małżeństwo dopełniało go.
Kpił, przewracał oczami przez całe wydarzenie i wrócił do domu z odnowioną niechęcią do czegokolwiek, co choćby w najmniejszym stopniu przypominało zobowiązanie.
REKLAMA
Kiedy jego asystent, Travis, zaśmiał się z niego, mówiąc, że nigdy się nie ustatkuje, bo „boi się prawdziwej więzi”, Ethan odpowiedział krótko.
REKLAMA
„Dobrze” – powiedział. „Udowodnię ci, że to wszystko bzdura”.
„Jak dokładnie?” – zapytał Travis. „Poślubię pierwszą dziewczynę, która przejdzie przez te drzwi” – oznajmił, wskazując na szklane wejście do sali konferencyjnej.
Przez salę przeszedł szmer niedowierzania.
„Mówisz poważnie?” zapytała Lauren, jego menedżer ds. marketingu.
„Mówię poważnie” – odparł Ethan. „Wejdź, porozmawiamy, oświadczę się. To takie proste. Miłość to biznes. Nic więcej. Podpiszę papiery, założę pierścionek, uśmiechnę się do kamer. Zobaczymy, ile to zajmie”.
Wszyscy wpatrywali się w niego z mieszaniną niedowierzania i zażenowania na twarzach. Ale Ethan nie dał się zbić z tropu. Mówił serio, a przynajmniej tak mu się zdawało.
Za drzwiami sali rozległy się kroki na korytarzu.
Ktoś się zbliżał.
Zespół obrócił się na krzesłach, czekając, kogo wybierze los – a może szaleństwo.
Wtedy drzwi się otworzyły.
A Ethan zamarł.
Nie była taka, jakiej się spodziewał.
Właściwie zupełnie nie pasowała do tego miejsca.
Nie miała na sobie markowych metek ani sztywnej marynarki. Miała na sobie dżinsy, szary T-shirt z wyblakłym logo księgarni i stertę źle odłożonej poczty.
Jej włosy były związane w luźny kucyk, potargany letnim upałem, a oczy miała szeroko otwarte, gdy się zatrzymała, zdezorientowana nagłą uwagą skupioną wyłącznie na niej.
„Chyba to nie to piętro” – powiedziała, podnosząc pocztę. „Jestem z…”
„Kim jesteś?” – przerwał Ethan, wstając z krzesła.
Mrugnął. „Jestem… Olivia. Olivia Lane. Pracuję w stołówce na piątym piętrze”. »
W sali rozległ się wybuch śmiechu, ale Ethan się nie roześmiał. Nawet nie mrugnął.
Jego serce, które rzadko robiło cokolwiek innego niż szybsze i sprawniejsze bicie, zabiło mocniej.
Bo było w niej coś. Coś, co zupełnie nie pasowało do jego świata kwartalnych celów i rocznych prognoz.
Powinien był się roześmiać i powiedzieć, że to żart, ale słowa, które właśnie wypowiedział – „Ożenię się z pierwszą dziewczyną, która przejdzie przez te drzwi” – zabrzmiały w nim jak wyzwanie rzucone przez sam wszechświat.
I po raz pierwszy od dawna nie wiedział, co powiedzieć.
Olivia, coraz bardziej zdezorientowana, uniosła brew. „Czy to… jakieś spotkanie?”
„Tak” – powiedział Ethan, odzyskując panowanie nad sobą. „Tak, to prawda. A ty właśnie stałeś się jego częścią”.
Wróciwszy do biura, Ethan odtwarzał w myślach tę scenę. Nie mógł przestać o niej myśleć: o tym, jak z zaciekawieniem przechyliła głowę, o jej szczerości, o jej całkowitej obojętności wobec niego.
„Nie mogę uwierzyć, że to robisz” – powiedział Travis, wchodząc za nim do środka.
„Mówiłem, że tak” – odparł Ethan.
„To baristka, Ethan”.
To kobieta. Tylko to się liczyło, pamiętasz?
Ale zamarłeś. Zawahałeś się.
„Nie spodziewałem się jej, to wszystko.”
„Naprawdę zamierzasz się jej oświadczyć?”
Ethan wpatrywał się w panoramę Manhattanu z nieodgadnionym wyrazem twarzy. „Tak. To ja.”
I wtedy mężczyzna, który uważał miłość za żart, zaczął planować oświadczyny… nieznajomej, która przez przypadek doręczała pocztę.
Ale nie wiedział, że Olivia Lane…
