W kolejnych tygodniach wszystko się zmieniło. Leczenie, terapia, pomoc. A potem — pierwsza wystawa jej obrazów.
Nie wróciła już do sprzątania. Nie z dumy, lecz dlatego, że w końcu żyła własną prawdą.
A kiedy na wernisażu podszedł do niej młody mężczyzna i powiedział: „Cześć, jestem Lesza”, Alia uśmiechnęła się i po latach znów ścisnęła dłoń, którą kiedyś ocaliła z ognia.
