Don Aurelio Morales budził zarówno szacunek, jak i strach. W wieku 52 lat zbudował w Guadalajarze małe imperium: dwa sklepy spożywcze, dwupiętrowy dom w centrum miasta i reputację człowieka uczciwego, lecz bezkompromisowego. Jego siwy wąs, zawsze idealnie przycięty, stawał dęba, gdy coś mu się nie podobało.
Jego szare oczy, odziedziczone po hiszpańskim dziadku, mogły być delikatne jak kwietniowy deszcz lub zimne jak styczniowy grad, w zależności od nastroju. Dla Don Aurelio Teresa była najcenniejszym klejnotem, jedyną córką wśród trzech synów, urodzoną, gdy on i jego żona stracili już nadzieję na córkę.
Wychowywał ją jak księżniczkę, chroniąc ją przed światem z dzikością lwa chroniącego swoje młode. „Dobre kobiety” – zawsze jej powtarzał – „nie chodzą same po ulicach. Dobre kobiety wychodzą za mąż za mężczyzn z wysoką pozycją, którzy potrafią je utrzymać jak damy”. A Miguel Ángel Hernández, choć był dobry i pracowity, nie był tym, kogo Don Aurelio miał na myśli dla swojej małej Teresy.
Burza rozpętała się pewnej listopadowej nocy, kiedy Don Aurelio wrócił wcześnie z jednego ze swoich sklepów i zastał Teresę szyjącą przy oknie, nucącą miłosną piosenkę z uśmiechem, jakiego nigdy wcześniej nie widział. „Co cię tak cieszy, mała dziewczynko?” zapytał, ale w jego głosie było coś, co przyprawiło Teresę o dreszcze.
Nic specjalnego, tato, po prostu piękna noc. Don Aurelio podszedł do okna i wyjrzał na plac. W tym momencie Miguel szedł obok swoim charakterystycznym krokiem, z przechylonym na bok kapeluszem, gwiżdżąc tę samą piosenkę, którą nuciła Teresa. „Tego chłopca” – mruknął Don Aurelio – „widziałem go ostatnio, jak się tu włóczy”. Serce Teresy zamarło. Była taka ostrożna, taka dyskretna.
Nie wiem, o kim mówisz, tato. Ale Don Aurelio nie był głupi. Doszedł tak daleko, czytając w ludziach jak w otwartych księgach. Tej samej nocy czekał, aż Miguel pojawi się na placu, tak jak robił to od miesięcy. Don Aurelio wyszedł z domu zdecydowanym krokiem i podszedł prosto do młodego mężczyzny.
„Pan pewnie jest Miguel Ángel Hernández” – powiedział. I nie było to pytanie. Miguel natychmiast zdjął kapelusz. „Tak, proszę pana, do usług”. „To mi na nic” – odparł szorstko Don Aurelio. „Ale czegoś ode mnie pan chce, prawda?” Miguel przełknął ślinę.
Wiedziałem, że ta chwila nadejdzie prędzej czy później, ale miałem nadzieję, że byłem lepiej przygotowany. Panie Morales, kocham pańską córkę Teresę z całego serca i duszy i chciałbym prosić o pańską rękę. Śmiech Don Aurelio był suchy jak suche liście. Pańska ręka? Ty, bezrolny i bezimienny chłop, chcesz poślubić moją córkę? Panie, ciężko pracuję. Mam plany, marzenia.
„Marzenia nie dają jedzenia na stół” – przerwał Don Aurelio. „Marzenia nie kupują ubrań ani lekarstw. Marzenia nie dają kobiecie szacunku”. Miguel wyprostował się, czując, że godność to wszystko, co mu pozostało. „Mogę ci to wszystko dać, panie”.
Może nie teraz, ale czego oczekujesz od mojej córki, życia na obietnicach? Wychowania dzieci w chacie, goniąc za nierealnymi marzeniami? Słowa Don Aurelio były jak sztylety. Ale najbardziej bolała Miguela świadomość, że w pewnym sensie ojciec Teresy miał rację. Nie miał nic do zaoferowania poza swoją miłością.
A w świecie, gdzie miłość nie wystarczała, wydawało się to bardzo niewiele. Słuchaj uważnie, młodzieńcze. Don Aurelio kontynuował, nachylając się tak blisko, że Miguel czuł w jego oddechu zapach tytoniu. Moja córka wyjdzie za mąż za kogoś z jej klasy społecznej, na przykład syna Don Roberto Vázqueza, który ma ziemię i zapewnioną przyszłość.
Zapomnij o niej, inaczej nie dokończyłaby zdania, ale groźba wisiała w powietrzu niczym gęsty dym. Miguel poczuł, jak świat rozpada mu się pod stopami, ale kiedy spojrzał w górę i zobaczył Teresę wychylającą się przez okno, a po jej policzkach spływały łzy, wiedział, że nie może się poddać. „Z całym szacunkiem, Don Aurelio” – powiedział drżącym, ale stanowczym głosem.
Nie mogę zapomnieć Teresy i nie sądzę, żeby ona mogła zapomnieć o mnie. Tej nocy Teresa płakała, aż nie mogła już płakać. Jej ojciec wpadł do domu, krzycząc o niesympatycznych chłopcach i nieposłusznych córkach. Zabronił jej wychodzić samej, pozbawiając ją wszelkiej wolności.
„Zobaczysz, co ci będzie pasowało” – powiedział jej. „Ten chłopak przyniesie ci tylko cierpienie i ubóstwo. Tacy mężczyźni jak on się nie zmieniają, Tereso. Rodzą się biedni i umierają biedni, a swoje żony ciągną ze sobą w ubóstwo”. Słowa te przeszyły serce Teresy niczym ciernie. Kochała Miguela z całej duszy, ale głos ojca zasiał ziarno wątpliwości, które z czasem zakorzeniło się głęboko w jej sercu niczym zatrute winorośl.
Następne miesiące były najtrudniejszymi doświadczeniami Teresy. Don Aurelio trzymał ją mocno.
