Osiemnaście miesięcy wcześniej wciąż wierzyłam w bajki.
Stałam w rozświetlonym kościele, ubrana w koronkową sukienkę vintage mojej babci. Trzymałam białe róże, tak czyste jak kłamstwa, które szeptali wokół nas wszyscy.
„Jaka piękna para!” – mówili. „On odnosi takie sukcesy. Macie tyle szczęścia”.
Zbieg okoliczności. To słowo wciąż mnie prześladowało.
Nazywał się Alexander Hunt. Trzydzieści dwa lata. Główny architekt w jednej z najbardziej prestiżowych pracowni architektonicznych w mieście. Uśmiech, który mógł topić lodowce i spojrzenie, które obiecywało wieczność. Poznaliśmy się w kawiarni, w której pracowałam, studiując pielęgniarstwo. Czarna kawa. Sto dolarów napiwku. Kwota nabazgrana na paragonie.
Nastąpił romantyczny okres trwający sześć miesięcy. Kolacje przy świecach, romantyczne wypady, kwiaty-niespodzianki w szpitalu. Poznał moją matkę, która samotnie mnie wychowywała, i mojego brata Cartera, inspektora policji, którego podejrzliwe spojrzenie wydawało mi się przesadzone.
„Coś z nim jest nie tak” – powiedział Carter. „Ma puste oczy”.
Zaśmiałam się. „Jesteś paranoikiem. On jest idealny”.
Ślub był kameralny. Jej rodzina była zdystansowana. Jej matka, Willow, była ubrana na czarno. Jej ojciec, Anthony, bez przerwy rozmawiał przez telefon. Jej siostra, Penelope, była bardziej zajęta robieniem sobie zdjęć niż uczestnictwem w ceremonii.
„Są po prostu powściągliwi” – wyjaśnił mi. „Stara arystokracja”.
Uwierzyłam mu.
Miesiąc miodowy na Santorini był jak sen. Szeptano mi przy skórze obietnice. Zasnęłam w raju, nieświadoma, że zawieram pakt z diabłem. Jeśli chcesz kontynuować, kliknij przycisk pod reklamą.
