Kiedy policjant to usłyszał, powiedział coś, co mnie zaskoczyło.
„Proszę pani… proszę zachować ostrożność. Wysłaliśmy już patrol”.
Rajd jedzie niecałe dziesięć minut. Dziesięć minut mija jak wieczność. Przez cały ten czas nie odstępowałem Lucii ani na chwilę. Owinąłem ją kocem i usiedliśmy na kanapie. Delikatne światło w salonie ostro kontrastowało z wrażeniem, że świat pochłania nas od stóp do głów.
Policjanci weszli dyskretnie, bez najmniejszego gwałtownego ruchu, i już nasłuchiwali cichego dźwięku, który mógł świadczyć o nikłych siłach dziewczynki. Policjant z kręconymi włosami uklęknął obok nas.
„Dzień dobry, kochanie. Mam na imię Clara. Mogę usiąść z panią?” zapytała tak słodkim głosem, że nawet ja poczułem lekką ulgę.
Lucia lekko skinęła głową. Clara zdołała ją sprecyzować, co mi powiedziała: że ktoś nauczył ją nie jeść, jeśli zachowuje się „twardo”, że „tak jest lepiej”, że „odważne dziewczyny nie proszą o jedzenie”. Nie wymienili imion. Nie są równe nikomu. Ale sugestia była jasna i serce mi się kraje, gdy ją powtarza.
Policjantka robiła notatki, a potem spojrzała na mnie poważnie.
„Zabieramy panią do szpitala, żeby pediatra ją zbadał. Nie wygląda na to, żeby jej stan był bezpośrednio zagrożony, ale potrzebuje opieki. Tam też możemy z nią spokojniej porozmawiać”.
Zgodziłam się bez namysłu. Mam mały plecak z ubraniami i pluszakiem Lucii – jedyną rzeczą, która wydaje się ją pocieszać.
na następnej stronie
