Jetzt musste er sogar ein wenig lachen.
Jemand hatte vermutlich eine alte Statua ins Meer geworfen, und der Sturm in der Nacht hatte den Kopf des Schriftstellers einfach wieder an den Strand zurückgebracht.
Der Mann sah noch einmal auf das steinerne Gesicht Puschkins, seufzte schwer und lächelte schief.
Rybak pociągnął za drut i wyciągnął z błota przedmiot o bardzo dziwnym kształcie. Kiedy zmył brud ze znaleziska, był zszokowany, gdy uświadomił sobie, co to było.
„Już mi powiedziałeś, Aleksandrze Siergiejewiczu…” – powiedział i powiedział: „Obawiam się, że znajdę coś na piasku”.
