Alina delikatnie wzięła go za rękę. Jego dotyk był cichym pocieszeniem. Czuła, że jej ojciec włożył w ten list nie tylko słowa, ale lata swojego życia, swoją uczciwość, pracę, miłość i cichą opiekę.
Wiktor Stiepanowicz, siedzący z boku, spokojnie obserwował ten proces. Jego szorstkie, zrogowaciałe dłonie zacisnęły się w pięści na kolanach, ale jego spojrzenie pozostało czułe. Przeżył długie i trudne życie, a teraz, gdy jego córka wychodziła za mąż, uznał, że prawda i uczciwość są ważniejsze niż jakakolwiek wartość materialna.
Tamara Giennadiewna zmarszczyła brwi. Jej wzrok przesunął się z córki na Artema, z koperty na Wiktora Stiepanowicza. Nie mogła pojąć, jak zwykła koperta mogła wywołać taką reakcję. Zacisnęła usta w cienką linię, a dłonie ozdobione złotymi pierścionkami lekko drżały.
„Leonidzie” – powiedziała cicho – „czy rozumiesz, co jest w środku?”
„Wygląda na to…” Leonid, ojciec pana młodego, również nie wiedział, co zrobić. Spojrzał na syna, a potem na Wiktora Stiepanowicza. „Wygląda na to, że to coś ważnego…”
Córka Wiktora, Alina, w końcu zdecydowała się przemówić:
„Tata chce, żebyśmy zrobili to sami”.
I zrozumieli.
Z sali wyrwało się pełne napięcia westchnienie. Wszyscy goście wyczuli, że dzieje się coś ważnego. Niektórzy zaczęli szeptać, inni ponuro unosili brwi, próbując odgadnąć, co napisał ojciec panny młodej.
⏬ Ciąg dalszy na następnej stronie ⏬
