Mariana schyliła się, żeby podnieść banknoty.
Nie dlatego, że ich potrzebowała, ale dlatego, że nie chciała, żeby zabrudziły nieskazitelny marmur.
Położyła je ostrożnie na brzegu kosza na śmieci i powiedziała spokojnie:
„Musisz je zatrzymać. Te pieniądze… będą ci potrzebne”.
Alejandro na chwilę zamarł.
W jej głosie nie było śladu urazy.
Nie złożyła też apelacji.
Ten spokój… martwił go bardziej niż jakakolwiek wymówka.
„Nadal zachowujesz się tak egocentrycznie?” warknął Alejandro, zwracając się do Camili. „Widzisz? Biedna, ale pełna dumy”.
Camila zaśmiała się szyderczo i jeszcze mocniej chwyciła Alejandro za ramię, patrząc na Marianę z pogardą od stóp do głów.
W tym momencie do holu weszła grupa mężczyzn w czarnych garniturach. Na czele stał siwowłosy mężczyzna o imponującej prezencji i dostojnym wyglądzie, za którym podążali członkowie zarządu i zespół prasowy.
Kierownik centrum handlowego skłonił się nisko:
„Pani Mariano, wszystko gotowe. Prezentacja rozpoczyna się za trzy minuty”.
W całym holu zapadła cisza.
Alejandro zbladł.
„Pani Mariano?” Jego głos brzmiał zdławionym głosem, jakby ktoś ściskał go za gardło.
Mariana lekko skinęła głową.
Położyła ściereczkę na wózku do sprzątania.
Cicho zdjęła rękawiczki.
Służąca natychmiast podeszła i zarzuciła jej na ramiona elegancki biały fartuch.
W ciągu kilku sekund „personel sprzątający” zniknął.
Teraz przed Alejandro stanęła inna kobieta:
Miała rozpuszczone włosy, wyprostowaną postawę, głębokie i zimne spojrzenie. Siwowłosy mężczyzna wystąpił naprzód i oznajmił wyraźnym głosem:
„To zaszczyt przedstawić Marianę Ortegę, założycielkę marki „Phoenix of Fire” i główną inwestorkę tej ekskluzywnej kolekcji, której premiera odbędzie się dziś wieczorem”.
Alejandro cofnął się, całkowicie pokonany.
Czerwona sukienka z rubinami na plecach Mariany – ta sama, którą tak pogardzał – nosiła jego imię.
Mariana odwróciła się do niego.
A on się uśmiechnął.
Ale nie był to już delikatny uśmiech kobiety sprzed siedmiu lat.
„Siedem lat temu mówiłaś, że nie jestem dla ciebie wystarczająco dobra”.
„Kilka minut temu mówiłaś, że nigdy nie wolno mi dotykać tej sukienki”.
Uniosła rękę. Obsługa otworzyła gablotę.
Mariana z gracją dotknęła czerwonej tkaniny. Z powodu świateł hol wyglądał, jakby płonął.
„Jaka szkoda…” wyszeptała. „Bo tym, kto nie ma już prawa tego dotykać… jesteś ty”.
W tym momencie telefon Alejandro zaczął nieustannie wibrować.
Wiadomość od jego sekretarki:
Czytaj dalej, klikając przycisk (DALEJ) poniżej!
