Mariana schyliła się, żeby podnieść banknoty.
Nie dlatego, że ich potrzebowała, ale dlatego, że nie chciała, żeby poplamiły nieskazitelny marmur.
Położyła je ostrożnie na brzegu kosza na śmieci i powiedziała spokojnie:
„Powinieneś je zatrzymać. Te pieniądze… będą ci potrzebne”.
Alejandro stał nieruchomo przez chwilę.
W jego głosie nie było ani krzty urazy.
I nie było w nim błagania.
Ten spokój… zaniepokoił go bardziej niż jakakolwiek nagana.
„Nadal zachowujesz się tak bezczelnie?” warknął Alejandro, zwracając się do Camili. „Widzisz? Biedactwo, ale takie dumne”.
Camila zaśmiała się szyderczo i mocniej chwyciła Alejandro za ramię, patrząc na Marianę z pogardą.
W tym momencie do holu weszła grupa mężczyzn w czarnych garniturach. Na czele szedł siwowłosy mężczyzna o imponującej aparycji i dostojnym spojrzeniu, a za nim podążali menedżerowie i zespół dziennikarzy.
Kierownik centrum handlowego skłonił się nisko:
„Pani Mariano, wszystko gotowe. Prezentacja rozpocznie się za trzy minuty”.
Dowiedz się więcej
Gry rodzinne
Zakupy
Sukienka damska
W całym holu zapadła cisza.
Alejandro zbladł.
„Pani Mariano?” Jego głos był zdławiony, jakby ktoś ściskał go za gardło.
Mariana lekko skinęła głową.
Położyła ściereczkę na wózku do sprzątania.
Spokojnie zdjęła rękawiczki.
Służąca natychmiast podeszła i nałożyła jej na ramiona elegancką białą marynarkę.
W ciągu kilku sekund sprzątaczka zniknęła.
Przed Alejandro stanęła kolejna kobieta:
Miała rozpuszczone włosy, wyprostowaną postawę, głębokie i zimne spojrzenie.
Siwowłosy mężczyzna wystąpił naprzód i oznajmił wyraźnym głosem:
„To zaszczyt przedstawić panią Marianę Ortegę, założycielkę marki „Phoenix of Fire” i główną inwestorkę tej ekskluzywnej kolekcji, której premiera odbędzie się dziś wieczorem”.
Alejandro cofnął się o krok, kompletnie zszokowany.
Czerwona sukienka z rubinami na plecach Mariany, ta sama, którą tak gardził, nosiła jej imię.
Mariana odwróciła się do niego.
I uśmiechnęła się.
Ale nie był to już delikatny uśmiech kobiety sprzed siedmiu lat.
„Siedem lat temu powiedziałeś, że nie jestem dla ciebie wystarczająco dobra”.
„Kilka minut temu powiedziałeś, że nigdy nie dotknę tej sukienki”.
Uniósł rękę. Obsługa otworzyła okno.
Mariana z gracją dotknęła czerwonej tkaniny.
W blasku świateł hol wyglądał, jakby płonął.
„Jaka szkoda…” wyszeptał. „Bo tym, kto nie ma już prawa tego dotykać… jesteś ty”.
W tym momencie telefon Alejandro zaczął nieustannie wibrować.
Wiadomość od jego sekretarki:
„Proszę pana, partner strategiczny właśnie wycofał całą swoją inwestycję. Podpisali umowę na wyłączność z… panią Marianą Ortegą”.
Zanim zdążył zareagować, Camila gwałtownie puściła jego ramię.
„Czy nie miał pan zostać wiceprezesem? Czy to wszystko było kłamstwem?”
Odwróciła się i odeszła, a jej obcasy dudniły niczym uderzenia młotem w zdruzgotaną dumę Alejandro.
Mariana przeszła obok niego.
Nie spojrzała na niego.
Pozostawiła w powietrzu tylko jedno zdanie, lekkie jak wiatr:
„Dziękuję… że pozwoliłeś mi odejść tamtego dnia”.
Alejandro stał nieruchomo na środku holu, otoczony luksusem, światłami i szeptami, uwięziony w rzeczywistości, z którą nigdy nie wyobrażał sobie, że się zmierzy.
