Wszystko było czyste, schludne i pachniało szlachetnym drewnem. Pan Leonardo prawie nigdy nie wychodził rano z biura. Claudia dobrze znała jego rozkład dnia. Wstawał o ósmej, schodził na dół o dziewiątej na śniadanie, a potem szedł do biura do pracy lub na spotkania. Czasami nie widywała go przez cały dzień; zostawiała mu tylko wiadomości przez lokaja. Tego dnia, pomyślała, będzie tak samo.
Jak zwykle weszli przez drzwi dla służby. Claudia poprosiła Renatę, żeby usiadła w kącie kuchni, gdzie mogłaby ją widzieć. Dała jej kolorowe kredki i kartkę papieru. Dziewczyna zaczęła rysować, a ona sprzątać, zaczynając od jadalni. Wszystko przebiegało normalnie.
Umyła naczynia wystawione przez kucharkę, zamiatała, mopowała, poprawiała poduszki na krzesłach i odkurzała szafkę z kolekcją drogich butelek. O ósmej kwadrans usłyszała kroki na schodach. Serce zabiło jej mocniej. Nie spodziewała się, że zejdzie na dół tak wcześnie. Leonardo pojawił się w salonie, ubrany w rozpiętą białą koszulę i zmarszczony brwi. Jego włosy były lekko potargane, a w dłoni trzymał teczkę. Claudia zamarła z ręcznikiem w dłoni. Poszedł prosto do kuchni. Kiedy wszedł, zatrzymał się gwałtownie, widząc Renatę siedzącą na podłodze, skupioną na rysunku.
Claudia poczuła ucisk w żołądku. Wzięła głęboki oddech, zrobiła krok naprzód i wyjaśniła, że nie ma z kim jej zostawić, że to tylko kilka godzin i że obiecała nie sprawiać kłopotów. Leonardo nic nie powiedział; lekko pochylił się, opierając się na kolanach, i spojrzał na rysunek Renaty. Przedstawiał ogromny dom z małą dziewczynką w ogrodzie i dużym słońcem w kącie.
Renata go zobaczyła i powiedziała bez lęku: „To pański dom, proszę pana, a to ja się bawię”. Leonardo zamrugał, milczał przez kilka sekund, po czym usiadł, wygładził koszulę i uśmiechnął się, ku zaskoczeniu Claudii. Lekki uśmiech, jakby coś w nim pękło.
„Dobrze” – powiedział po prostu i wyszedł z kuchni. Claudia nie wiedziała, co o tym myśleć. Nigdy wcześniej nie widziała go takiego. Pan Leonardo nie był niegrzeczny, ale też nie był ciepły. Był poważnym mężczyzną o surowym spojrzeniu, który prawie nigdy nie mówił więcej niż było to konieczne. Ale nie spodziewała się tego uśmiechu. Kontynuowała sprzątanie z bijącym sercem i kątem oka zerkała na Renatę.
Dziewczynka kontynuowała rysowanie cicho, jakby nic się nie stało. Dokładnie o dziewiątej zeszła na dół. Claudia myślała, że tym razem dostanie reprymendę, ale nie. Leonardo usiadł przy stole w jadalni i poprosił o kawę. Potem, siedząc na swoim krześle, zapytał Renatę, jak ma na imię.
Odpowiedziała mu tak naturalnie, jakby byli przyjaciółmi. Zapytał ją, co lubi robić, a ona odpowiedziała: rysować, biegać i jeść słodkie bułki. Leonardo się roześmiał. Cichy, ale szczery śmiech. Claudia wyczuła, że dzieje się coś dziwnego i nie wiedziała, czy powinna się martwić. Reszta poranka była inna. Leonardo został w domu dłużej.
Poszedł do ogrodu, żeby wykonać kilka telefonów, ale zanim wyszedł, zapytał Claudię, czy Renata mogłaby się tam trochę pobawić. Nie wiedziała, co powiedzieć; po prostu powiedziała, że tak, jeśli to nie kłopot, a on odpowiedział, że nie, mówiąc, że lubi ją tam widzieć. Claudia wpatrywała się w niego, nie wiedząc, jak zareagować. Zamiatając podjazd, zobaczyła córkę biegnącą przez krzaki, śmiejącą się do siebie, i Leonarda siedzącego na ławce, obserwującego bez słowa.
Mężczyzna, który trzy lata wcześniej stracił żonę i od tamtej pory żył jak cień, zdawał się tego dnia powracać do życia. Claudia nie rozumiała, co się dzieje, ale po raz pierwszy od dawna poczuła, że coś może się zmienić i że wszystko zaczęło się jak co dzień. Renata siedziała skrzyżowana w ogrodzie, zrywając drobne kwiatki z trawy i układając je w kolorowe stosiki.
Miała na sobie białą bluzkę z plamami po soku pomarańczowym, które nie schodziły w praniu, i luźny kucyk. Bawiąc się, rozmawiała sama ze sobą, jak to dzieci, i wymyślała historie o tym, że jeden kwiatek to księżniczka, a drugi smok.
Claudia obserwowała ją z drzwi kuchennych, wycierając ręce starą ściereczką. Bała się, że narobi hałasu albo bałaganu. Nie chciała dawać im powodu, żeby jej tu nie przyprowadzać. Leonardo jak zwykle siedział w swoim gabinecie. Słychać było szelest papierów i rozmowę w głośniku. Claudia nie rozumiała, o czym mówi, ale jego głos był zdecydowany, taki, który przyciąga uwagę nawet wtedy, gdy się nie patrzy. Kiedy Renata zaczęła cicho śpiewać, układając kwiaty w rzędzie
