Prosta sprzątaczka, która nie miała z kim zostawić swojej córeczki, postanowiła zabrać ją do pracy. Nie spodziewała się jednak, że reakcja jej milionera, szefa, wszystko zmieni.
Claudia obudziła się o wpół do szóstej rano, jak co dzień. Miała zmęczone ciało i opuchnięte oczy od źle przespanej nocy, ale nie miała czasu na narzekanie.
Stary budzik na jej nocnej szafce już nie dzwonił, ale budzik był w jej głowie odkąd cztery lata temu zmarł jej mąż. Jej córka Renata, zaledwie czteroletnia, spała twardo, tuląc pluszowego misia, któremu ucho już zaczynało opadać.
Claudia spojrzała na nią przez kilka sekund, zanim wstała. Żal jej było ją budzić, ale nie mogła jej zostawić samej. Musiałaby ją znowu zabrać do pracy.
Szybko przechadzał się po małym domu, który dzielili w dzielnicy San Pedro. Prosty domek ze zniszczonymi ścianami, jedną żarówką w suficie i starym piecem, który długo się rozpalał.
Podała Renacie owsiankę z ciepłym mlekiem, a sobie czarną kawę, wszystko w ciszy, żeby dziewczynka mogła pospać jeszcze trochę.
Podczas śniadania zastanawiała się, jak wytłumaczyć panu Leonardo, że córka znowu będzie z nią. Powiedziała mu już, że nie ma z kim jej zostawić, ale zawsze czuła, że lada moment powiedzą, że tak dłużej nie da rady i że musi poszukać innego rozwiązania. Jakby to było proste.
Klaudia już szukała opieki nad dzieckiem, ale nie było jej stać nawet na najtańszą opcję, a nie miała rodziny, która mogłaby jej pomóc. Było jak było.
O szóstej kwadrans obudził Renatę pocałunkiem w czoło. Dziewczynka leniwie otworzyła oczy, przeciągnęła się i zadała to samo pytanie, co każdego dnia: „Idziesz dziś do pracy, mamo”. Klaudia uśmiechnęła się i odpowiedziała, że zrobiła to samo, ale że tak jak zawsze, poszła z nią.
Renata skinęła głową z zadowoleniem, bo uważała, że duży dom jest piękny. Powiedziała, że wygląda jak zamek. Chociaż nie wolno jej było go zbyt często dotykać, i tak czuła się szczęśliwa, będąc tam.
Ubierając się, Claudia powtarzała w kółko, że nie wolno jej hałasować, niczego dotykać bez pozwolenia, biegać po korytarzach i wchodzić do gabinetu pana Leonarda. Bardzo ważne jest, żebyś się dobrze zachowywała, moja córko. Potrzebuję tej pracy.
Odezwał się do niej surowym, ale przyjaznym tonem. Wyjechali punktualnie o siódmej, jak zwykle. Przeszli cztery przecznice do przystanku autobusowego. Claudia zarzuciła plecak na ramię i niosła torbę z jedzeniem. Renata wsiadła do ciężarówki z małym różowym plecakiem, w którym znajdowały się zabawki i zeszyt do rysowania, jak co rano, pchając i ciągnąc, podczas gdy Claudia pilnowała, żeby dziewczynka siedziała bezpiecznie przy oknie.
Podróż trwała około 40 minut, a Renata spędziła ją, patrząc na samochody, ludzi, bezpańskie psy i zadając niekończące się pytania. Claudia odpowiadała na wszystkie możliwe pytania, choć czasami w ogóle nie potrafiła znaleźć słów.
Dotarli do dzielnicy Lomas del Encino, gdzie wszystko było inne: szerokie ulice, przycięte drzewa, domy z elektrycznymi bramami i ogrodnicy w mundurach, którzy wstali wcześnie rano.
Dom wiejski, w którym pracowała, stał na rogu cichej ulicy, za ogromną czarną bramą. Claudia musiała użyć domofonu, żeby go otworzyć.
Strażnik, pan José, już ją znał. Uśmiechnął się na widok Renaty i otworzył drzwi bez słowa. Claudia podziękowała mu szybkim spojrzeniem i weszli do środka. Dom wiejski był ogromny, dwupiętrowy, z oknami ze wszystkich stron i ogrodem większym niż cała ulica razem wzięta. Claudia wciąż była zdenerwowana, gdy weszła, mimo że pracowała tam już od dwóch lat.
Ciąg dalszy na następnej stronie >>
