Zazwyczaj wchodzili przez boczną furtkę lub wcześniej informowali, kto się pojawił. José poszedł zobaczyć, kto to, i wrócił z miną mówiącą: „Nie podoba mi się to”. Zapukał w ladę i zawołał Martę, która porzuciła to, co robiła, i ruszyła w stronę wejścia. Claudia spojrzała w bok. José wymamrotał coś, czego nie rozumiała, a Marta zmarszczyła brwi.
Kilka sekund później głos rozległ się głośno i wyraźnie w korytarzu. „Teraz mnie nie wpuszczą”. Kobieta, która weszła, należała do osób, które nieświadomie robią sobie nazwisko. Wysoka, szczupła, około trzyletnia, z idealną fryzurą i ubraniem, które przez pięć minut pachniało drogimi perfumami.
Miała na sobie okulary przeciwsłoneczne, które powoli zdjęła, jakby występowała przed kimś. Przeszła przez salon, nie czekając na pozwolenie, jakby dom należał do niej, co po części było prawdą. To była Julieta, młodsza siostra Danieli, zmarłej żony Leonarda. Claudia nigdy jej nie spotkała, ale jedno spojrzenie wystarczyło, by zrozumieć, że ta kobieta emanuje inną energią: zimną, kontrolującą, taką, która uśmiecha się bez towarzyszącego jej spojrzenia. Leonardo zszedł po schodach cicho, ale z irytacją na twarzy.
Z góry jej głos zabrzmiał ostro. „Nie mówiłeś mi, że przyjdziesz, Juliet”. Podeszła do niego z otwartymi ramionami, jakby nic się nie stało. „Chodź, Leo, od kiedy to mam prosić o zaproszenie, żeby cię zobaczyć?”. Pocałowała go w policzek, którego nie odwzajemnił. Było jasne, że nie jest mile widziana.
Claudia dyskretnie odeszła, ale nie mogła się powstrzymać od spojrzenia z ukosa, gdy napięcie w salonie opadło niczym gęsta chmura. Julieta przechadzała się po domu, jakby go lustrując. Zauważyła, że wszystko jest takie samo, że nic się nie zmieniło. Potem, nie kryjąc niczego, zapytała: „A ta mała dziewczynka, która się tam kręci? Czy teraz też macie w domu opiekę nad dziećmi?” – odpowiedział stanowczo Leonardo. „To córka Claudii i to nie twoja sprawa”. Julieta uniosła brwi.
Claudia, która przysłuchiwała się wszystkiemu z kuchni, poczuła, jak jej ciało zastyga. Julieta zadomowiła się w domu, jakby to była jej obowiązkowa wizyta. Poszła na kawę do Marty, zadawała pytania, które już jej nie dotyczyły, i wygłaszała uwagi podszywające się pod zainteresowanie, ale za każdym słowem krył się osąd.
Tego popołudnia, kiedy Claudia poszła po poduszki z ogrodu, Julieta usiadła na jednej z ławek. Zmierzyła ją wzrokiem od stóp do głów, jakby chciała ocenić jej wartość. Potem przemówiła: „Jest pani matką dziewczynki”. Claudia skinęła głową. „Piękna, bardzo energiczna. Zawsze z panią chodzi. Tak, proszę pani”. Julieta udała uśmiech. „Co za szczęście, że znalazła się w takim miejscu”. Claudia nie odpowiedziała.
Julieta lekko się pochyliła. „A jak długo tu pracujesz? Dwa lata. I zawsze z taką pewnością siebie?” Claudia zacisnęła zęby. „Po prostu wykonuję swoją pracę”. Julieta roześmiała się bez wdzięku. „Oczywiście, i wygląda na to, że wykonujesz ją bardzo dobrze”. Ta rozmowa była krótka, ale wystarczająca. Claudia zrozumiała, że ta kobieta nie była tylko gościem. Obserwowała, oceniała i osądzała.
To było jak ciche ostrzeżenie. Tego wieczoru, po zakończeniu zmiany, Claudia wyszła bocznymi drzwiami z Renatą śpiącą w ramionach. José podszedł do niej poważnie i powiedział cicho: „Uważaj na tę kobietę. Nie lubi nikogo, kto nie jest jej na poziomie”. Claudia tylko skinęła głową i zacisnęła usta. Zauważyła.
Minęły dwa dni. W niedzielę Claudia nie poszła do pracy, ale kiedy przyszła w poniedziałek, zauważyła coś dziwnego. Marta powitała ją nieswojo wyglądającym spojrzeniem. „Słyszałaś?” Claudia pokręciła głową. Marta zaprowadziła ją w kąt i powiedziała, że Julieta wraca w niedzielę na kolację do Leonarda, że przywiozła stare zdjęcia, że wspominała z nim i że najwyraźniej chce zostać dłużej.
Claudia poczuła ucisk w żołądku, nie z zazdrości, ale z ostrożności, bo wiedziała, że ta kobieta nie przychodzi bez powodu. W ciągu tygodnia Julieta pojawiała się jeszcze kilka razy, czasem z pretekstem, czasem bez, zawsze schludnie ubrana, zawsze wchodząca, jakby nic się nie stało. Powitała Renatę z udawanym uśmiechem, takim, który dzieci od razu rozpoznają. Dziewczyna do niej nie podeszła.
Wolał zostawać z Claudią albo bawić się, kiedy ona była u niej. Leonardo niewiele mówił. Był uprzejmy, ale zdystansowany, choć Claudia z trudem powstrzymywała się od wrażenia, że coś się dzieje. Pewnego popołudnia, gdy Claudia sprzątała jadalnię, usłyszała kłótnię Juliety i Leonarda w gabinecie. Nie słyszała wszystkiego, ale słyszała kilka słów. Nie rozumiem, co tu robisz z tą kobietą. Od kiedy cię to obchodzi? Skoro już nie jesteś sobą. Nie przyszedłem tu, żeby walczyć.
