Czas mijał błyskawicznie, a wraz z nim nadchodziło niebezpieczeństwo. María z trudem podniosła się na nogi, ocierając usta wierzchem dłoni. Nie mogła tak po prostu opuścić korytarza. Ściana stanowiła rażącą skazę – masę czerwonych cegieł i jaskrawo szarej zaprawy, która krzyczała swą nowością pośród wiekowego, pokrytego sadzą muru reszty piwnicy. Gdyby ktoś tu zszedł – czy to kucharka szukająca ziemniaków, czy ogrodnik potrzebujący narzędzi – natychmiast by to zauważył.
Zbrodnia była perfekcyjna w swym wykonaniu, lecz niedbała w wykończeniu; musiała zamaskować ten grobowiec – musiała postarzyć to dzieło o sto lat w ciągu zaledwie kilku godzin. Jej umysł, teraz chłodny i wyrachowany, skanował otoczenie w poszukiwaniu rozwiązań. Jej wzrok spoczął na kanale wentylacyjnym przyległej kotłowni – starej konstrukcji oblepionej olejem i dziesięcioleciami nagromadzonego popiołu. Podbiegła do niego i, nie zważając na brud, zanurzyła dłonie w otworze komina, wyciągając garściami czarny pył, tłusty popiół i pajęczyny.
Wróciła do ściany i zaczęła wcierać tę ciemną mieszankę w świeży cement i czyste cegły. Popiół przywierał do wilgotnej zaprawy, przyciemniając ją, gasząc jej szarawy połysk i nadając jej wiekowy, ziemisty odcień. Tarła z furią, brudząc powierzchnię, aż nowa ściana zaczęła wyglądać jak naturalne przedłużenie starych fundamentów – jak dawna naprawa, dokonana przed wiekami – lecz to nie wystarczało. Musiała ukryć ją wizualnie. Przypomniała sobie o wielkiej dębowej szafie – monstrualnym, nadgryzionym przez mole meblu, służącym do przechowywania starej pościeli – która stała ukryta po drugiej stronie korytarza.
Ważyla tonę, lecz strach jest potężną dźwignią. María opróżniła szafę, rzucając obrusy na podłogę, i pchnęła pusty mebel na właściwe miejsce. Drewno skrzypiało i tarło o podłogę – dźwięk ten wydawał się jej gromkim rykiem – lecz nie przerywała. Cal po calu przesuwała mebel, aż ustawiła go bezpośrednio przed nową ścianą, całkowicie ją zasłaniając. Następnie ponownie wypełniła szafę płaszczami, tworząc barierę domowej normalności nad ukrytym pod spodem horrorem. Teraz pozostała już tylko podłoga. Korytarz wyglądał jak pobojowisko: plamy z cementu, woda, ślady butów i jej własne wymiociny.
María przyniosła wiadra z wodą i szorowała podłogę z maniakalną obsesją. Rozpuszczała resztki śmierci, zanim te zdążyłyby zaschnąć. Zeskrobywała kuchennym nożem wyschnięte krople, a następnie rozsypywała na wilgotnych kamiennych płytach kurz i ziemię z pojemnika na ziemniaki, by posadzka nie wyglądała na świeżo umytą. Musiało tu wyglądać na brudno – ale na ten *właściwy* rodzaj brudu: stary kurz, a nie budowlany syf. Sprawdzała każdy kąt, każdy cień; zebrała puste worki po cemencie i wepchnęła je do jednego pełnego, którego nie zużyła, ukrywając całość za stosem drewna opałowego na samym końcu korytarza – w miejscu, w które nikt nigdy nie zaglądał.
Zardzewiała kielnia wróciła na swój gwóźdź na ścianie. Cynkowe wiadro zostało umyte i osuszone. Gdy skończyła, korytarz gospodarczy wyglądał dokładnie tak jak zawsze: ponure, zakurzone i całkowicie niegodne zapamiętania miejsce. Tylko ona wiedziała, że za tą starą szafką – za tą okopconą sadzą ścianą – spoczywa najpotężniejszy człowiek w mieście, objęty wieczną ciemnością u boku zwłok niewinnego chłopca. Weszła po schodach w stronę kuchni, delikatnie zamykając za sobą drzwi do piwnicy.
Przekręcając klucz – tym razem inny: ten od drzwi korytarza, a nie ten od przeklętej piwnicy – poczuła się tak, jakby zamykała okładkę książki. Świat na dole przestał już istnieć. Teraz musiała przetrwać w świecie na górze. Skierowała się ku swojemu maleńkiemu lokum na poddaszu, przemykając niczym widmo przez milczący dom. Wszedłszy do pokoju, szybko się rozebrała. Jej służbowy strój był zrujnowany – usztywniony od cementu, poplamiony potem i brudem.
Zgniotła go w kulę i ukryła na dnie swojej skrzyni, pod zimowymi ubraniami; w ciągu najbliższych dni miała spalić go kawałek po kawałku w kuchennym piecu. Umyła się w miednicy lodowatą wodą, szorując skórę, aż stała się czerwona i podrażniona, próbując zmyć z siebie poczucie nieczystości, które zdawało się przenikać aż do szpiku kości. Woda przybrała barwę szarą i turkusową. Wylała ją przez okno do ogrodu na tyłach domu – tam, gdzie deszcz rozcieńczyłby ją i wchłonął w ziemię. Włożyła czystą koszulę nocną i wślizgnęła się do łóżka, drżąc bezwładnie pod szorstkimi kocami. Zamknęła oczy, lecz sen był biologicznie niemożliwy. Za każdym razem, gdy ginął któryś z jej towarzyszy, widziała twarz Lucasa albo wykrzywione spojrzenie Artura w ich ostatnich chwilach. Słyszała głuche uderzenia; słyszała ciszę. A jeśli on jednak nie zginął – czy starczy mu powietrza na te kilka dni? I co, jeśli jutro ktoś usłyszy skrobanie? Paranoja zaczęła snuć swą sieć.
María wiedziała, że najtrudniejszym etapem nie było wzniesienie muru. To, co najtrudniejsze, rozgrywało się właśnie teraz. Musiała obudzić się za trzy godziny, zejść do kuchni, rozpalić w palenisku, zaparzyć kawę – i zacząć grać. Musiała być tą samą, dawną Maríą: uległą, niewidoczną.
