I przychodziłem w tych samych dwóch parach spodni, które prałem co wieczór.
Z zepsutymi butami, które co tydzień łatał silikonowym klejem.
Na pusty żołądek, bo wolał oszczędzać kieszonkowe na książki.
Pierwsze kilka miesięcy było okropne.
Pewnego dnia kolega z klasy urządził u siebie przyjęcie. To był ogromny dom. Chyba zaprosił mnie z poczucia obowiązku. Poszedłem, bo chciałem poznać nowych przyjaciół.
Źle.
W trakcie przyjęcia ktoś zapytał, czym zajmują się nasi rodzice. Wszyscy odpowiadali: „inżynier”, „przedsiębiorca”, „prawnik”.
Kiedy nadeszła moja kolej, milczałem.
„No dalej, powiedz mi. Czym zajmuje się twój ojciec?”
„Nie mam ojca”.
„Dobrze, a twoja matka?”
Cisza.
„Ona… pracuje w sprzątaniu”.
To nie było kłamstwo. Ale to też nie była cała prawda.
Ktoś zrobił research. Nie wiem jak, ale tydzień później wszyscy na uniwersytecie wiedzieli, że moja mama była śmieciarką.
Ciąg dalszy na następnej stronie
