A potem wszystko zaczęło się od nowa.
Reakcje.
Spojrzenia.
Śmiech.
Tylko teraz były bardziej subtelne. I bardziej bolesne.
„Czy twoja mama segreguje twoje notatki ze szkoły, czy je wyrzuca?”
„Powinieneś się szkolić na śmieciarza; to rodzinna tradycja, prawda?”
„Nic dziwnego, że dziwnie pachniesz”.
Wytrwałość.
Uczyłem się pilniej niż kiedykolwiek.
Kiedy oni imprezowali, byłem w bibliotece do zamknięcia.
Kiedy oni spali, uczyłem się przy świetle latarki, bo w domu nie było prądu.
I to działało.
Zawsze byłem najlepszy w klasie.
Zawsze.
A to ich jeszcze bardziej wkurzało.
Dzień ukończenia szkoły
Nadszedł ten wielki dzień.
Siedem lat piekła dobiegało końca.
Ukończyłem szkołę z wyróżnieniem. Miałem najwyższą średnią w całym roczniku. Nadeszła moja kolej, by wygłosić mowę pożegnalną do 300 osób, które zebrały się w audytorium.
Moja mama oczywiście też była zaproszona.
Kupiłem jej sukienkę. Błagałem, żeby wzięła dzień wolny od pracy. Powiedziałem jej, że to ważne.
Zgodziła się.
Ale tego dnia pojawił się problem.
Po drodze zepsuła się śmieciarka. To było pilne. Musiała ją szybko wymienić. Jeśli się nie pojawi, zostanie zwolniona.
„No dalej, synu. Do zobaczenia później w domu.”
„Nie, mamo. To ważne. Ty jesteś ważniejsza.”
„Ale praca…”
„Pozbądź się tej pracy! No dalej!”
Zawahała się. Widziałem jej strach.
