Curtis prychnął.
„Oszczędź mi. Kazania taty. Zapomnij o tym”.
„Nie mogę” – odpowiedział Sterling. „Bo od tego zależy twoje dziedzictwo”.
Odchrząknął i przeczytał na głos:
„Zbudowałem swoją fortunę na solidnym fundamencie. A budowla nie może ustać, jeśli fundament jest skorumpowany. Od wielu lat obserwuję mojego syna Curtisa: jego próżność, egoizm i, co najboleśniejsze, brak współczucia dla umierającego ojca. Ale obserwuję też Vanessę”.
Serce mi podskoczyło. Arthur… czy on pisał o mnie?
Sterling kontynuował:
„Vanessa była córką, której nigdy nie miałem. Troszczyła się o moje rany, tolerowała moje wahania nastroju i chroniła moją godność w ostatnich dniach, podczas gdy mój syn patrzył na zegarek, oczekując mojej śmierci. Wiem, że Curtis ceni pieniądze bardziej niż ludzi. I obawiam się, że kiedy mnie zabraknie, porzuci Vanessę, by cieszyć się moim majątkiem, nie będąc świadkiem jego okrucieństwa”.
Twarz Curtisa zbladła. Otworzył usta, ale nie wydobył z siebie żadnego dźwięku.
„Dlatego” – przeczytał stanowczo Sterling – „jeśli w chwili mojej śmierci i odczytania tego testamentu Curtis pozostanie w związku małżeńskim z Vanessą, będzie z nią mieszkał i traktował ją z należnym jej szacunkiem, odziedziczy siedemdziesiąt pięć milionów dolarów. Jednakże…”
Sterling zrobił pauzę. Curtis wyraźnie się trząsł.
„Jeśli Curtis porzucił Vanessę, usunął ją z domu małżeńskiego lub wszczął postępowanie rozwodowe przed tym odczytaniem, moje obawy się potwierdzają. W takim przypadku spadek Curtisa będzie ograniczony do funduszu powierniczego w wysokości dwóch tysięcy dolarów miesięcznie, przeznaczonego wyłącznie na podstawowe wydatki, bez dostępu do kapitału”.
W sali zapadła całkowita cisza.
„To niemożliwe!” krzyknął Curtis, zrywając się na równe nogi. „Jestem jego synem! Nie może tego zrobić!”
„Proszę zaczekać” – powiedział Sterling, unosząc rękę. „Nie przeczytałem jeszcze, gdzie znajdują się pozostałe aktywa”.
Odwrócił się do mnie. Tym razem jego wyraz twarzy złagodniał, ukazując delikatny, pełen szacunku uśmiech.
„W przypadku, gdy mój syn ujawni swoją prawdziwą naturę i porzuci żonę, cały pozostały majątek, w tym rezydencja, inwestycje i siedemdziesiąt pięć milionów dolarów, zostanie w całości i nieodwołalnie przekazany jedynej osobie, która udowodniła swoją wiarygodność: pani Vanessie”.
Pokój zdawał się drżeć. Moje ręce drżały, opierając się o stół, nie ze strachu, lecz z niedowierzania.
Curtis stał nieruchomo, wpatrując się we mnie, jakbym zmartwychwstała.
„Wszystko… dla ciebie?” wyszeptał.
Sterling z trzaskiem zamknął teczkę.
„Tak, panie Curtis. Zgodnie z dokumentami rozwodowymi, które osobiście złożył pan w zeszłym tygodniu” – uniósł dokumenty – „i zeznaniami świadków potwierdzającymi wyprowadzkę pani Vanessy z domu, klauzula wydziedziczenia została w pełni aktywowana”.
Curtis osunął się na krzesło, dysząc.
„Nie… nie… to nie może być dobrze” – krzyknął. „Sterling, napraw to! Vanesso, proszę!”
Odwrócił się do mnie i w ciągu kilku sekund desperacja ustąpiła miejsca arogancji. Rzucił się do przodu, próbując złapać mnie za ręce.
„Vanesso, kochanie” – błagał. „Byłam pod presją. Ból mnie niszczył. Nie chciałam cię odepchnąć. Po prostu potrzebowałam przestrzeni! Kocham cię. Możemy to naprawić. Mamy siedemdziesiąt pięć milionów! Wszystko może znów być idealne!”
Spojrzałam na niego, tymi samymi dłońmi, które rzuciły mi czek pod nogi i patrzyły, jak uderzam w deszcz. Nie widziałam w jego oczach miłości. Tylko panikę. Chciwość. Lęk przed ubóstwem.
Przypomniałam sobie ostatnie noce Arthura. Spał w moim samochodzie. Był wyrzucany jak śmieci.
Powoli uwolniłam ręce i wstałam.
„Masz rację w jednej sprawie, Curtis” – powiedziałam cicho. „Ból wszystko rozjaśnia. I teraz widzę to bardzo wyraźnie”.
„Vanesso, proszę!” – szlochał, osuwając się na kolana. „Nie rób tego! Jestem twoim mężem!”
„Już nie” – powiedziałam cicho. „Ty o tym zdecydowałaś. Powiedziałaś mi, że nie pasuję do twojego życia”.
Odwróciłam się do Sterlinga.
„Kiedy będę mogła się wprowadzić?”
„Natychmiast, pani Vanesso. Zamki zostaną wymienione w ciągu godziny”.
„Doskonale” – powiedziałam, kierując się do drzwi.
„Nie możesz mnie tak zostawić!” – krzyknął Curtis za mną, czołgając się do przodu. „Co mam zrobić?!”
