W sali zapadła cisza.
Margaret zamrugała zdezorientowana. „Sędzio? O czym pan mówi? On nawet nie pracuje”.
Sędzia Ruiz natychmiast się wyprostował, zdejmując czapkę w geście szacunku. „Wysoki Sądzie… jest pan ranny?”
Utrzymałam spokojny głos. „Zaatakował mnie i próbował wyprowadzić mojego syna z tego zamkniętego ośrodka. Do tego złożył fałszywe oskarżenie”.
Postawa komendanta uległa całkowitej zmianie.
„Proszę pani” – powiedział do Margaret – „właśnie dopuściła się pani napaści i usiłowała pani porwania w zamkniętym skrzydle kliniki”.
Jego opanowanie zgasło. „To absurd. Mój syn powiedział mi, że pracuje z domu”.
„Ze względów bezpieczeństwa” – odpowiedziałam spokojnie, ocierając krew z wargi – „utrzymuję się w cieniu. Prowadzę federalne sprawy karne. Dzisiaj, przypadkiem, padłam ofiarą jednej z takich spraw”.
Wytrzymałam wzrok Ruiza.
„Aresztujcie ją. Złożę skargę”. Gdy funkcjonariusze krępowali jej nadgarstki, do pokoju wpadł mój mąż, Andrew Whitmore.
„Co się dzieje?”
„Próbowała zabrać Noaha” – powiedziałam spokojnie. „Mówi, że to aprobowałeś”.
Andrew zawahał się tylko przez chwilę, ale to wystarczyło.
„Nie aprobowałem” – powiedział szybko. „Po prostu… nie protestowałem. Pomyślałem, że moglibyśmy o tym porozmawiać”.
„Czy mówimy o oddaniu naszego syna?” – zapytałam.
„To moja matka!”
„A oni są moimi dziećmi”.
Oto, jak dowiedzieć się więcej, więc kliknij link (>), jeśli nie podoba Ci się to na Facebooku.
