W czasach toteminovidów nazywali mnie ułomnym, a kiedy miałem 19 lat i trzech lekarzy zbadało moje kruche ciało i wydało wyrok, zacząłem im wierzyć.
Nazywam się Thomas Bowmont Callahan. Mam 19 lat, a moje ciało zawsze było zdradą – zbiorem niedoskonałości, utrwalonych w kościach i mięśniach, które nigdy nie rozwinęły się prawidłowo. Urodziłem się przedwcześnie w styczniu 1840 roku, dwa miesiące przed terminem, podczas jednej z najzimniejszych zim, jakie Missisipi doświadczyło od dziesięcioleci.
Moja matka, Sarah Bowmont Callahan, niespodziewanie zaczęła rodzić podczas kolacji, którą mój ojciec wydał dla sędziów wizytujących i właścicieli plantacji. Asystująca jej położna, niewolnica o imieniu Mama Ruth, która odbierała poród połowy białych dzieci w regionie, spojrzała na mnie i pokręciła głową. „Sędzio Callahan” – powiedziała do mojego ojca – „to dziecko nie przeżyje nocy. Jest za małe. Ma płytki oddech. Lepiej przygotuj żonę na stratę”.
Ale moja mama, która była w stanie majaczenia z powodu gorączki i wyczerpania, nie chciała zaakceptować tej diagnozy. „Przeżyje” – wyszeptała, przyciskając moje maleńkie ciałko do swojej piersi. „Jestem tego pewna. Czuję bicie jego serca. Jest słaby, ale walczy”.
Miała rację. Przeżyłam pierwszą noc, następną i kolejną. Ale przeżycie to nie to samo, co rozkwit. W wieku jednego miesiąca ważyłam zaledwie trzy kilogramy. W wieku sześciu miesięcy nadal nie mogłam utrzymać główki. Kiedy miałam rok, podczas gdy inne dzieci już stały, a niektóre stawiały pierwsze kroki, ja ledwo mogłam siedzieć prosto. Lekarze, których mój ojciec wezwał z Nachez, Vixsburg, a nawet z Nowego Orleanu, mówili to samo: przedwczesny poród zahamował mój rozwój w sposób, który miał mieć na mnie wpływ do końca życia.
Moja matka zmarła, gdy miałem sześć lat. Padła ofiarą epidemii żółtej febry, która szalała w Missisipi w 1846 roku. Pamiętam, jak leżała w łóżku, z cerą białą jak stary pergamin i żółtymi, matowymi oczami. Dzień przed śmiercią zawołała mnie do łóżka.
„Thomas” – wyszeptała ledwo słyszalnym głosem. „Całe życie będziesz stawiał czoła wyzwaniom. Ludzie będą cię lekceważyć. Będą ci współczuć. Będą cię ignorować. Ale masz coś cenniejszego niż siła fizyczna. Masz umysł, serce, duszę. Nie pozwól, by ktokolwiek sprawił, że poczujesz się gorszy”.
Umarła następnego ranka. I dopiero po latach w pełni zrozumiałem jej słowa. Mój ojciec, sędzia William Callahan, był imponującym mężczyzną pod każdym względem, w jakim ja nie byłem. Miał 190 cm wzrostu, szerokie ramiona i głos, który jednym słowem mógł uciszyć całą salę sądową. Swoją fortunę zbudował całkowicie sam. Zaczynał jako ubogi prawnik w Alabamie, poślubił kobietę, która była właścicielką skromnej rodzinnej plantacji w Bowmont, a dzięki sprytnym inwestycjom i strategicznym zakupom ziemi przekształcił początkowe 800 hektarów w imperium bawełny o powierzchni 8000 hektarów.
