W dniu, w którym poznałam rodzinę mojego narzeczonego, jego matka poprosiła mnie o zapłacenie rachunku. Kiedy odmówiłam, pochylił się chłodno: „Zapłać, albo koniec”. Wstałam, żeby i tak wyjść. Nagle szkło rozbiło mi się o głowę, a świat zawirował. „Kto powiedział, że możesz wyjść?” – warknął. Myśleli, że mnie złamali – aż do momentu, gdy syreny przerwały ciszę, a pomieszczenie otoczyły siły specjalne.

Nie zarumieniłam się ze wstydu. Nie sięgnęłam po torebkę. Starałam się, żeby mój głos był idealnie wyważony, pozbawiony emocji, i nie robiłam sceny.

„Jestem gościem, Sylvio” – powiedziałam spokojnie, patrząc prosto w jej zimne oczy. „I nie biorę udziału w testach lojalności finansowej”.