Rozdział 1: Ciężar szkła i ciszy
Ciężkie, ręcznie rzeźbione, drewniane drzwi naszej posiadłości w Santa Fe stały przede mną niczym brama twierdzy, której nie miałam już sił oblegać. Oparłam czoło o szorstki, wypalony słońcem tynk, a drżące dłonie instynktownie objęły okaleczony brzuch. Mam na imię Alana. Miałam dwadzieścia jeden lat i w tej bolesnej chwili samo istnienie wydawało mi się aktem przemocy. Każdy urywany oddech, który wciągałam do płuc, przypominał mi ząbkowane ostrze przecinające moje żebra.
Właśnie wypisano mnie ze sterylnego oddziału szpitalnego po katastrofalnej operacji. Byłam fizycznie wydrążona, poskładana z powrotem za pomocą zszywek chirurgicznych i rozpuszczającej się nici. A jednak, gdy masywne drzwi wejściowe w końcu otworzyły się do środka, zgrzytając na żelaznych zawiasach, twarz, która mnie powitała, nie dawała mi żadnego ratunku.
