Spała otulona płaszczem, w każdym kocu, jaki posiadała, i budziła się co dwie godziny, żeby dołożyć do ognia.
Świt 9 stycznia nie przyniósł światła, jedynie bladą, szarą poświatę za gęstym śniegiem, sugerującą, że słońce znajduje się gdzieś ponad burzą. Wiatr nie ucichł. Wręcz przeciwnie, nasilił się, wiał z tak silnymi podmuchami, że trząsł chatą po same fundamenty.
Ingred sprawdził swój termometr, mały termometr rtęciowy, który kupił od Eliasa Crofta w październiku. Zamontował go na północnej ścianie, najzimniejszym miejscu w chatce. Słupek rtęci wskazywał 24 stopnie. Podszedł do drzwi, przycisnął dłoń do framugi i poczuł chłód przenikający przez drewno. Następnie uchylił drzwi na kilka centymetrów, żeby sprawdzić temperaturę na zewnątrz.
Wiatr uderzył ją z impetem. Śnieg uderzył ją w twarz, piekąc oczy, aż się zamknęły. Zatrzasnęła drzwi, dysząc i strzepując z włosów kryształki lodu. Tylko raz wcześniej czuła taki chłód, jako dziecko w Norwegii, podczas burzy, która zabiła cztery osoby w jej wiosce. Temperatura osiągnęła -30 stopni Celsjusza. Teraz było gorzej.
Nie otwierała drzwi przez trzy dni.
Kryzys nadszedł wieczorem 9 stycznia i nie był spowodowany zimnem.
Ingred starannie dozowała drewno, rozpalając piecyk tylko tyle, by utrzymać temperaturę wewnątrz na poziomie -22 stopni Celsjusza. Temperatura na zewnątrz spadła poniżej dopuszczalnej wartości na jej termometrze. Rtęć schowała się w bańce i nie chciała się podnieść. Później dowiedziała się, że w White Sulphur Springs tej nocy odnotowano -46 stopni Celsjusza. W Miles City, 320 kilometrów na wschód, odnotowano 60 stopni Celsjusza. Oszczędzała paliwo. Radziła sobie. Przeżyła.
Wtedy usłyszała głośne pukanie do drzwi.
Na początku był słaby, prawie zagubiony na wietrze. Myślał, że to sobie wyobraził, sztuczka burzy, gałąź uderzona w ścianę. Ale dźwięk powrócił, silniejszy, bardziej rozpaczliwy, rytm, który mógł być tylko ludzki.
Ingred skierowała się do drzwi. Przycisnął ucho do framugi i zawołał: „Kto tam?”.
Głos, który odpowiedział, był ledwo słyszalny, porwany przez wiatr, ale udało jej się wychwycić jedno słowo. „Pomocy”.
Otworzył drzwi.
Thomas Arnison wpadł do swojej chaty.
Był pokryty śniegiem, miał całkowicie zamarzniętą brodę, a ubranie sztywne od lodu. Jego oczy były dzikie i puste, a dłonie, gdy Ingred chwyciła je, by wciągnąć go do środka, były białe i twarde jak drewno. Odmrożenie, poważne odmrożenie, takie, które zabija palce, a czasem nawet ludzi.
Zatrzasnął drzwi, by odegnać wiatr, i pociągnął Thomasa w stronę pieca. Trząsł się gwałtownie, całe jego ciało drżało z zimna, a kiedy próbował przemówić, słowa były bełkotliwe i bełkotliwe.
„Owce” – wydusił z siebie. „Zgubiłem je. Stodoła się zawaliła. Musiałem… Musiałem iść pieszo”.
„Jak daleko jeszcze?”
Ingred zdejmował już zamarznięty płaszcz i oblodzone buty. Jego stopy były białe jak pył, tak jak dłonie.
„Sześć mil. Może siedem. Nie wiem…”
Głos mu ucichł, wzrok zatopiony w przestrzeni.
Sześć mil przy minus 46 stopniach, w zamieci i chłodnym wietrze, który sprawiał, że odczuwalna temperatura była nie do zniesienia. Ingred nie wiedział, jakim cudem jeszcze żyje. Nie wiedział, czy przeżyje.
Poruszył się szybko. Owinęła jego dłonie i stopy szorstką wełnianą szmatą, tym samym materiałem, którym wyłożono ściany, i trzymała je blisko pieca, unikając dotknięcia rozgrzanego metalu. Zagotowała wodę i kazała mu ją pić, najpierw małymi łykami, potem większymi, gdy drżenie ustało. Przykryła go wszystkimi kocami, jakie miała, i rozpaliła piec, aż temperatura w kabinie osiągnęła 38 stopni Celsjusza, potem 40, a potem 43.
Jej stos drewna topniał szybciej, niż mogła znieść, ale Thomas Arnison umierał na jej oczach i jeśli pozwoli mu umrzeć, będzie musiała żyć z tym bólem do końca życia.
Noc ciągnęła się w nieskończoność. Na zewnątrz szalała burza, a temperatura jeszcze bardziej spadła. Wewnątrz Ingred siedziała obok Thomasa, obserwując jego oddech, sprawdzając, czy jego dłonie i stopy mają kolor, który wskazywałby na powrót krwi, albo czy nie ma na nich czernienia, które oznaczałoby jej brak.
Około północy jego wzrok się wyostrzył. Spojrzał na Ingrid, a potem na ściany wokół niego, pokryte wełną, które utrzymywały różnicę temperatur 22 stopni Celsjusza w porównaniu z zabójczym zimnem na zewnątrz.
„Twoja kabina” – powiedział. Jego głos był słaby, ale wyraźny. „Ciepło. Dzięki wełnie”.
Tomasz wpatrywał się w nią. Potem zaśmiał się cicho, urywanie, a potem zaśmiał się cicho.
