Etap 2. Jak powstał „ich” dom i dlaczego ojciec wszystko spisał.
Trzy lata temu, kiedy Wadim po raz pierwszy zaczął opowiadać o domu, ja też w to wierzyłam. Może za bardzo chciałam w to wierzyć.
Malował piękne obrazy: duża działka, sosny, plac zabaw, weranda, weekendowe grille. Mówił, że dwupokojowe mieszkanie mojej babci jest ciasne, że Jegor potrzebuje świeżego powietrza i że Tamara Pawłowna „uprzejmie” odda ziemię po budowie, żebyśmy wszyscy ją mieli.
„Słuchaj, Irka” – nalegał, rozkładając przede mną plany pięter – „sprzedamy mieszkanie i zainwestujemy w fundamenty i konstrukcję. Wtedy zabiorę się do pracy, zamówienia przyjdą i szybko wszystko skończymy. To inwestycja w rodzinę!”.
Pracowałam wtedy na 24-godzinnych dyżurach na oddziale intensywnej terapii. Po moich obowiązkach, po zobaczeniu cierpienia i śmierci innych ludzi, zapragnąłem wrócić do przestronnego domu pachnącego drewnem i szamponem dla dzieci, a nie do ciasnego bloku. I zgodziłem się.
Tata był jedynym, który od razu zmarszczył brwi.
„Czyja to ziemia?” zapytał przy kuchennym stole.
„Na razie należy do matki Wadima” – odpowiedziałem. „Ale ona podpisze akt darowizny”.
„«Żegnaj» to przekleństwo” – warknął. „Pokaż mi akt notarialny”.
Wadim poczuł się wtedy urażony i nawet zatrzasnął lodówkę.
„Siergieju Kuźmiczu, nie ufasz mi? Kocham twoją córkę”.
„Miłość jest dobra” – powiedział spokojnie ojciec. „Ale dokumenty są lepsze”. »
W końcu, pod naciskiem ojca, sfinalizowaliśmy część dokumentów: umowę przedwstępną o przeniesienie części działki po zakończeniu budowy, pokwitowanie wpłaty ze sprzedaży mieszkania oraz różne przelewy bankowe z dopiskiem „na budowę domu”. Byłem zły na ojca za jego skrupulatność. Wydawało się, że psuje atmosferę swoją nieufnością.
I po prostu żył dłużej.
Kiedy wpłynęły pieniądze ze sprzedaży mieszkania, Wadim promieniał. Niemal natychmiast kupił drogiego pickupa i narzędzia „do roboty” i zaczął kupować materiały „na wyprzedaży”. Oczywiście były też rzeczywiste koszty budowy. Ale towarzyszyły temu niekończące się obawy o „pilne”, „nieprzewidziane” sprawy i „nie przegapienie rabatów”.
Ojciec kilka razy przychodził na budowę, obserwował i milczał. Potem nagle zaczął sam dostarczać materiały – przez znajomych, przez swoją jednoosobową działalność gospodarczą, z dokumentami i pokwitowaniami. Okna, kocioł, system pomp, materiał izolacyjny, instalacja elektryczna, meble dziecięce, a nawet sprzęt AGD.
„Żeby później nie było bajek” – powiedział, wkładając papiery do teczki. „Wszystko zostało oficjalnie opłacone. Wiadomo, na czyje nazwisko to jest”.
Wtedy wydawało mi się to niepotrzebne. Teraz to ulga.
REKLAMA
