Faza 2: Pierwsze imię, którego nie powinno się było wypowiadać
Nina wzięła głęboki oddech, jakby szykowała się do skoku.
„Misza, powiedz im sam. Albo ja to zrobię. Masz syna”.
Cisza stała się namacalna. Wnuki ucichły, ktoś upuścił widelec. Anton powoli odstawił szklankę.
„Co?” wypuścił powietrze. „Mamo… o czym ty mówisz?”
„Że masz brata” – powiedziała Nina. „Starszego od ciebie, Antosza. I starszego od Lery. Żyliśmy przez te wszystkie lata, jakby nie istniał”.
Lera spojrzała na ojca bez mrugnięcia okiem.
„Tato?” – to wszystko, co zdołała powiedzieć.
Michaił otworzył usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Irina Pawłowna gwałtownie pochyliła się do przodu:
— Ninoczko, ty… o czym ty mówisz? Masz rocznicę! Dzieci! Ludzie!
„Właśnie” – odpowiedziała spokojnie Nina. „Dzieci. Ludzie. Rodzina. Bez zbędnych ceregieli”.
Anton podskoczył:
– Tato, czy to prawda?
„Ja…” Michaił przesunął dłonią po czole. „Minęło sporo czasu. Jest… nie tak jak było. To bardziej skomplikowane”.
„Trudniej jest, kiedy trzeba tłumaczyć, dlaczego się to ukrywało” – powiedziała Nina. – „A nie wtedy, kiedy udaje się, że nic się nie stało”.
