Grace spojrzała na ojca. Lata temu błagałaby go o aprobatę. Teraz czuła do niego jedynie odległe współczucie.
„Dobrze, tato” – powiedziała cicho. „Możesz już iść. Jestem umówiona na lunch z prawnikiem”.
William sztywno skinął głową. Wsiadł z powrotem do samochodu. Drzwi zatrzasnęły się, pojazd wjechał na drogę i zniknął w mieście.
Catherine patrzyła, jak odjeżdża, a potem wytarła ręce, jakby właśnie wyniosła śmieci.
„No cóż” – powiedziała Catherine, zwracając się do Grace z ciepłym, szczerym uśmiechem – „to załatwione. A teraz pora na ten lunch. Jestem strasznie głodna i myślę, że mamy dwadzieścia lat do nadrobienia”.
Grace spojrzała na matkę. Kobieta, której się bała, kobieta, przed którą uciekła, właśnie uratowała jej życie.
Grace zrobiła krok naprzód i przytuliła Catherine. Catherine na chwilę zamarła. Nie była przyzwyczajona do uścisków, ale szybko się rozluźniła i mocno przytuliła córkę.
„Tęskniłam za tobą, mamo” – szlochała Grace, opierając się o jej ramię.
„Wiem” – wyszeptała Catherine drżącym ze wzruszenia głosem. „Ja też tęskniłam, kochanie. Tym razem nigdzie się nie wybieram”.
Trzy miesiące później Galeria Chelsea była pełna. Kelnerzy chodzili z tacami pełnymi szampana i przystawek. Oświetlenie było idealne, pięknie oświetlając duże, żywe płótna na białych ścianach. Wystawa nosiła tytuł „Odrodzenie”.
Grace stała na środku sali w pięknej czerwonej sukni, która idealnie do niej pasowała. Trzymała kieliszek wody gazowanej i śmiała się z grupą kolekcjonerów sztuki, dyskutując o cenie jej eksponatu, obrazu.
Obraz zatytułowany „Gavl” przedstawiał stylizowaną scenę sądową. W centrum siedziała świetlista postać przedzierająca się przez okowy ciemności. Była potężna, surowa i niewątpliwie olśniewająca.
„Jest piękny” – powiedział kolekcjoner. „Sprzedany. Cena nie ma dla mnie znaczenia”.
Grace uśmiechnęła się. „Dziękuję. To wiele dla mnie znaczy”.
Z kąta sali Catherine Bennett obserwowała z dumą. Popijała martini i wyglądała elegancko jak zawsze. Nie była już tylko prawniczką. Była przyszłą babcią swojej nowo adoptowanej kotki, Grace, i nieodłączną częścią jej życia.
Catherine spojrzała na telefon. Otrzymała powiadomienie. Było to z Wall Street Journal: Kontrowersyjny prezes Keith Simmons skazany na pięć lat więzienia za oszustwo i defraudację.
Catherine stuknęła w artykuł. Było w nim zdjęcie Keitha. Wyglądał okropnie. Przerzedzały mu się włosy. Nie ogolił się i był wyprowadzany z sali sądowej w kajdankach. W artykule opisano, jak jego własny prawnik, Garrison Ford, zeznawał przeciwko niemu w zamian za immunitet. Mówiło o milionach, które ukradł, o fałszerstwie dokumentów należących do jego byłego teścia i ukrytej kryptowalucie, którą FBI znalazło w jego sejfie. Stracił wszystko: pieniądze, kobiety, reputację i wolność.
Catherine uśmiechnęła się, zamknęła powiadomienie i schowała telefon z powrotem do torby. Nie musiała czytać reszty. Wcześniej tego dnia była świadkiem werdyktu z bliska.
Podeszła do Grace.
„Masz czerwoną kropkę na każdym zdjęciu” – zauważyła Catherine. „Jesteś przekonana”.
„Nie mogę w to uwierzyć” – powiedziała Grace, a jej oczy błyszczały. „Mamo, dziękuję za wszystko. Gdybyś nie przeszła przez te drzwi…”
„W końcu znalazłabyś drogę” – powiedziała Catherine. „Jesteś silniejsza, niż myślisz, Grace. Przetrwałaś go pięć lat. Ja tylko pomogłam ci zakończyć walkę”.
Drzwi galerii otworzyły się i wdarł się podmuch wiatru. Stał tam mężczyzna. To nie był Keith. Utknął na wyspie Rikera. To był Toby, młodszy wspólnik w kancelarii Catherine. Wyglądał na podekscytowanego. Podszedł prosto do nich.
„Panno Bennett, Grace” – powiedział Toby zdyszany – „przepraszam, że przerywam wam przyjęcie, ale czek za sprzedaż domu w Hamptons właśnie został zrealizowany i, cóż, naprawdę musicie to zobaczyć”.
Podał Grace tablet. Na ekranie widniało saldo jej konta. Było to wynikiem likwidacji pozostałego majątku Keitha, plus odszkodowanie za straty psychiczne i nadużycia finansowe, które sąd przyznał Grace. Kwota była oszałamiająca, wystarczająca, by zapewnić Grace, że nigdy więcej nie będzie musiała martwić się o pieniądze, wystarczająca, by otworzyć własne studio, wystarczająca, by stworzyć fundację dla ofiar przemocy domowej, o której tak długo marzyła.
Grace spojrzała na kwotę, a potem na matkę.
„To koniec” – powiedziała cicho Grace. „To naprawdę koniec”.
„Nie” – poprawiła Catherine, stukając szklanką o szklankę Grace. „Dopiero się zaczęło”.
Za galerią migotały światła.
