Orkiestra pożegnała nasz pierwszy taniec, jakby wkładając coś kruchego do futerału. Ostatnia nuta trwała chwilę, a potem rozpłynęła się w oklaskach, które rozbrzmiały echem po całej sali balowej.
Dłoń Jamesa wciąż była ciepła na moich plecach. Moje palce delikatnie spoczęły na jego ramieniu; materiał jego garnituru, miękki w dotyku, był jednocześnie znajomy i obcy. Światła nad nami lśniły delikatną, bursztynową barwą, podkreślając piękno wszystkich i ukrywając wszelkie niedoskonałości. Kryształowe żyrandole rozpraszały to światło na tysiące delikatnych iskierek, jakby samo pomieszczenie chciało, żebyśmy uwierzyli, że jesteśmy we śnie.
Przez okna sięgające od podłogi do sufitu miasto wyglądało luksusowo i odlegle. Reflektory autostrady tworzyły jasne nitki, przecinające ciemność. Rzeka odbijała neon, pozwalając mu falować, swobodnie i niespokojnie. Horyzont ostro wznosił się na tle zimowej nocy, pełen konturów i pewności.
Ciąg dalszy na następnej stronie
